b özündən razı gülüşlə Orxana baxraq,- Sənə də salam Orxan- dedi.
- Aaa salam.. necəsən Amal? Eşitdim bu gün mükafat alırsan?
- Mükafat? Nə mükafatı?
- Yaxşı da mən də yox da.. guya bilmirik.
- Nəyi ?
Onlar arasında gedən dialoqdan heç nə başa düşməmişdim. Bildiyim tək şey Amal bu gücə nəsə mükafat alacaqmış. Ayağımdakı ayaqqabılar çox hündür olduğunda çox ayaq üstə dayana bilmirdim. Amala “mən yerimizə keçirəm” deyib oradan uzaqlaşmışdım. Amal da buna şad oldu, çünki Orxanla qarşılaşmamızdan məmnun deyildi bəlliydi. Yerimdə oturmuşdum ki,uzun boylu qaraşın bir gənc masaya yaxınlaşdı.
- Salam.
- Salam.
- Sizi ilk dəfədir görürəm buralarda. Xəstəxanaya yeni düəzlmisiniz?
- Mən.. yox..
- Aa o zaman eləcə bu gecəmizə təşrif buyurmusunuz
- Hə elədir.
- Mən Zahid.
Adam əlini uzatmışdı. O anda çaşıb qaldım. Ürəyimdə Alalaha yalvarırdım ki, Amal görməsin. əlimi uzatmasam mədəniyyətsizlik kimi çıxacaq deyə ətrafa baxıb Amalın hələ də Orxanla söhbət etdiyini görüb tez əlimi uzadıb “şad oldum” deməyimlə çəkməyim bir oldu. Adam isə getmək bilmirdi.
- Bəs siz adınızı bəxş etməyəcəksiniz.
- Şəms.
Niyə dedim bilmirəm, amma o anda avtomatik gərginlikdən ağızmdan çxıdı.
- Günəş..
- Necə?
- Adınız çox gözəldir. Elə özünüz kimi. Günəş kimi parlayırsınız.
- Təşəkkürlər.
- əyləşə bilərəmmi?
- Mən...
- Şəms!
Qorxduğum başıma gəldi.. Amal gəlib çıxmışdı.
- Nəsə olub?
Amal qaşlarını çatıb bir mənə bir də gəncə elə baxırdı ki, gicgahında gərilən damarlardan əsəbiləşdiyini görürdüm.
- Xeyr.
- Amal bəy..salam. siz məni tanımırsınız. Amma mən sizi tanıyıram. Adınız dillər əzbəridir.
- Çox sağolun. Bağışlayın, siz?
- Mən Zahid. Rəhbərliyin müavini. 1 ay olar fəaliyyətə başlamışam.
- Lap yaxşı şad oldum.
- Şəm xanım sizinlədir deyəsən? Bacınızdır?
- Arvadımdır. Amalın “arvadımdır” sözünü eşitmək lazım idi. Hər zaman mədəni olmağa xüsusi özən göstərən adam həyat yoldaşımdır yerinə necə kobud şəkildə “arvadımdır” demişdisə o an mən