Amalın diqqətindən yayınmamışdı. Bəlli idi ki, kefi yoxdur. Əbdül bəy, onu sorğu suala tutduğundan başı qarışdı. Şəmsin süfrəni tərk etdiyindən xəbərsiz oldu. Başını qaldıranda oonu görmədi. ÖZü də bilmədi ki, nə səbəbə onu axtarır. Sonra yenidən söhbətə qaytmışdı. Şəms isə ürəyi sıxıldığından eyvana çıxıb hava alırdı. Həyətdə qaraltı görüb diqqətlə baxdı. Bu Zahar idi. Həyəcanlanıb gülümsəməyə başladı. Zahar onu əli ilə çağıranda isə tez tələsik evdən gizlin şəkildə çıxıb həyətə düşdü.
- Zahar.
- Şəmsim. Günəşim mənim.
Zahar onu bərk bərk qucaqlayaraq saçlarını qoxlayırdı. Şəms isə bütün narahatlığını unutmuş onun qollarında yüngüllüəşmişdi.
- Zahar, sən dəlisən? Bura necə gələ bilərsən. Ya görərlərsə.
- Dözə bilmədim. Səni görməliydim. Bir saat belə görməyəndə özümə yer tapa bilmirəm.
- Mən də darıxmışdım. Offf neynəcəyik biz?
- Bilmirəm Şəmsim. Amma narahat olma bir yolunu tapacam mən.
Şəmslə Zahar gələcəkləri üçün çıxış yolu axararkən evdən gələn qışqırıq səslərini ilk əvvəl duymadılar. Səslər daha da yüksəlincə Şəms diqqətini evə yönəltdi. əvvəlcə yalnış eşitdiyini düşünsə də səslərin evdən gəldiyini anlamışdı.
- Bu nədir? Əzizə, anam.
- Şəms dayan getmə.
- Eşitmirsən səslərini?
- Dayan birlikdə gedək. Şəms gözlə məni! Şəms tələsik şəkildə evə qaçmışdı. Qapıya çatanda isə açıq olduğunu 2 nəfərin qapının yanında dayandığını gördü. Arxaları Şəmsə tərəf olduğundan onu görmədilər. Şəms isə ora yaxınlaşmaq istəyərkən Zahar adamların əllərinə silah olduğunun fərqinə varıb ayaq saxladı. Şəmsi çağıracaqdı, amma səsinə adamlar geri dönər deyə yerində o başa bu başa gedib gəlməyə başladı. Şəms adamların silahlı olduğunu, silahları ailəsinə tərəf tuşaldığını Əzizənin, anasının, evdə işləyən qadınların qışqırıq səsləri ilə Abdulla və əbdül bəyin onları bədənləri ilə qorumağa çalışdığını gördü. Heç nə anlamadı. Nə baş verirdi? Bu adamlar kimlər idi.
- Abdulla bəy. Sənə nə dedik? Demədik ki, çəkil ərazidən.
- Əclaflar. Gücünüz buna çatır? Evi