ə olub ancaq hə deyirsən?
- Hə?
Amal artıq gülməyə başlayırdı. Əlimdən tutmuşdu. Mən də barmaqlarını elə sıxırdım ki, o da buraxmağa cəsarət etmirdi artıq. Əsl axmaq olmuşdum. Məni yenidən ovsunlamışdı bu adam. Zahid səhnəyə çıxıb hər kəsi salamlayırdı. Amalla mən isə elə bir birimizə baxıb gülümsəyirdik. Biz artıq çoxdan öz dünyamıza qapılmışdıq. Kənardan baxan olsa bizi yeniyetmə sevgililərə bənzədərdi. Masada bir birimizi utanaraq seyr edərkən Amalın çiynindən yapışan əl hər şeyi o anda yenidən korladı. Bu Nadya idi. Amalın əlindən tutub aparırdı. Mən çaşğın halda ona baxarkən Amal hələ də gülümsəyərək mənə zillənməkdə davam edirdi.
- Amal milıy, səni çağırırlar.. eşitmirsən. Mükafat verirlər sənə
- Nadya burax məni, mən mükafatımı almışam çoxdan.
- Nə?
- Mükafat istəmirəm dedim.
- Nu Amal pojaulsta. Radyi nasey drujbi (Amal xahiş edirəm, dostluğumuzun xətrinə)
- Off Nadya sənə demişdim axı mükafat söhbəti olmayacaq. Yenə neynəmisən?
- Pover mne vsyo budet prekrasno (inan mənə hər şey əla olacaq.)
Amalı dartıb aparmışdı, amma mən qaldım yerimdə. Zahid nəsə danışırdı. Diqqət etdiyimdə isə Amalın adını eşitdim. Amalı səhnəyə dartan Nadya ilə Zahidə baxa baxa qalmışdım. Hə mükafat verirdilər. Ən yaxşı ürək həkimi adını qazanmışdı. Onunla fəxr edirdim, amma o anda yanında Nadya yox mən olmalıydım. Nadya da fürsətdən istifadə edirmiş kimi qollarını Amalın qoluna keçirmişdi. Amala mükafat təqdim olunanda o heç bir reaksiya vermədən diplomu almışdı. Nadya zalda məni tapıb baxışları ilə özündən razı bir tərzdə sanki nəsə deyirdi və Amalın boynuna sarıldı. Bu artıq ağ oldu. Səhnəyə doğru addımlamaq istəyirdim ki, qolumdan tutulması ilə yerimdən tərpənə bilmədim. Geriyə döndüyümdə Orxanı gördüm. Bir sən əksikdin deməmək üçün özümü zorla saxlayırdım. Qolumu əlindən elə çəkdim ki, anladı ki, yalnış edib mənə toxunmaqla.
- Bağışla, sadəcə məncə yaxşı fikri deyil ora getmək.
- Başa düşmədim.
- Hər halda dava salacaq deyilsən.
- Sənə qalmayıb.
Artıq