baxarkən, onu bu qədər arzularkən o Nadya ilə hamının gözü önündə öpüşür. Tutaq ki, Nadya öpdü bəs sən Amal. Niyə çəkilmədin? Demək aranızda həqiqətən bir bağ varmış mən sadəcə aranıza girmişəm. Ayaqqabılarımın dabanı quma batdığından axsaya axsaya yeriyirdim. O an yadıma da düşmürdü ki, ayaqqabıları çıxardım. Beynimə qan getmirdi. Az əvvəlki səhnə gözümün önündən getmirdi. Başqa heç nə düşünə bilmirdim. Nə qədər getmişdim bilmirəm, amma məkandan xeyli uzaqda idim. Uzaqdan yanana işıqlardan bəııi olurdu uzaqlığım.Hara gedirdim onu da bilmirdim. Ya da yox bilirdim. Cəhənnəmə gedirdim.. hə cəhənnəmə. Yenə onları yadıma salıb ağlaya ağlaya addımlamağa başaldım. Bu dəfə uğurlu addım olmadı. Ayağım necə burxuldusa ayaq biləyimi bərk əzdim.Yerə çöməlib bilmirdim onun ağırısına ağlayım, harada olduğumu bilmədiyim üçün ağlayım, hara gedəcəyimi necə gedəcəyimi təsəvvür etmədiyim üçün ağlayım ya Amalla Nadyaya. Hava da get gedə soyuyurdu. Həm duyduğum acıdan həm də əsən mehdən artıq tir tir əsirdim. Başım dizimin üstünə qoyub ağlayırdım. Yanımdakı nəfəsdən dikəlib üzümü qaldıranda gördüyüm qaraltıya necə diksindimsə bədənim keydi. - Başın xarab olub sənin. Bayaqdan axtarmadığım yer qalmayıb.
- Qışqırma üstümə!
- Şəms, gecə vaxtı çıxıb getmisən. Və
- Və.. nə? Oturub baxmalıydım ki Nadya xanımla məni hamının içində necə alçaldırsınız.?
- Şəms mən..
- Sən... hə sən. Qisasını alırdın məndən. Mənim səni alçatdığımı düşünüb bunu elədin.
- Nə qisası?
- Əvvəlcə mən səni rədd edirdim. Istəmirdim. Səni təhqir edirdim deyə indi bunu mənə edirsən. Hamının içində biyabır elədiniz məni. Bilirsən nə düşünürlər indi mənim haqqımda. Axmaq qız deyirlər, arxamca yazıq kimi baxırdılar. Qürursuz kimi baxırdılar!
- Şəms səsini yüksəltmə.
- Əcəb edirəm. Mənə neyniyəcəyimi deyə bilmərsən!
- Şəms həddini aşma, qarşında uşaq yoxdur.
- Əsl sənin qarşında uşaq yoxdur. Mən də axmaq kimi....
- Sən nə?
- Çıx get Amal. Səni görmək istəmirəm.
- Şəms dayan. Gəl evə gedək. əsəbisən