n indi.
- Burax qolumu
- Uşaqlıq eləmə
- Dedim ki, burax qolumu.
- Dur ayağa evə gedirik!
- Ay!!
Ayağımın burxulduğunu indi xatırladım. Amal məni necə ayağa qaldırdısa ayağımın ağırısna yenidən yıxılacaqdım ki, o cəld tərpənərək belimdən tutdu. O an sadə onun sinəsini yumuruqlayaraq buraxmasını istəyirdim. O isə məni özünə daha da bərk sıxırdı.
- Burax məni.. toxunma. Sən get Nadyanı qucaqla..
- Sən qısqandın.
- Mən? Niyə axmağa oxşayıram səncə? Sadəcə məni orada alçatdınız. Bunu sənə bağışlamayacağam. Burax məni.
- Hə sən qsıqandın. Niyə Şəms?
- Qısqanıb eləməmişəm, burax!
- Niyə deyə soruşdum?
- Mən cavabımı verdim.
- Elə təkcə bu?
- Hə..
Artıq tonum sakitləşmişdi. Amal elə tonda soruşurdu ki, bütün əsəb sistemimin korlanmasına baxmayarq sakit tonla cavab verirdim
- əminsən?
- Yox.
- Onda niyə?
- Elə.
- Nə elə?
- Burax..
- əgər sakitləşsən buraxacağam. Razılaşdıq?
- Hə.
- Otur. .. nə olub ayağına?
- Burxuldu.
- Qumda gəzirdin bu ayaqqabılarla?
- ....
- Yaxşı cavab vermək istəmirsən. Onda heç olmasa məni dinlə. Başdan axıra kimi sözümü kəsmədən dinlə.
Amal da yanımda yerini rahatlayıb dənizə baxırdı. Əsəbdən partlayırdım, amma səsimi çıxarmadan dinləyəcəkdim. Çünki mənə izah etməsini istəyirdim. Gördüyüm hər şeyin bir kabus olduğunu deməsini istəyirdim. Etiraz etməsini Nadyanın onu öpəndə geri çəkilmək istədiyini desin. Bu bəhanələri eşitməyə hazır idim. Biz qadınlar seviriksə xəyanət edən sevgilimizin hər yalanına dünyanın ən doğru sözüymüş kimi inanarıq. Yalan olduğunu bilsək belə. Inamaq istəyirik. Indi də mən. Amala inamaq istəyirdim. Hər sözünə. Yalan olsa belə.
- Yadında soruşmuşdun niyə ürək həkimi? Yəqin xalam sənə danışıb ailəmin başına gələnləri .
Amal heç vaxt ailəsi haqqında bir kəlmə belə deməmişdi. Indi onun ağzından ailəm sözünü eşitmək mənə qəribə gəlirdi.
- Qəza olanda bir tək mən sağ qalmamışdım. Bacım da sağ idi. Onun nəfəs aldığını görürdüm. Təcili yardım gələndə hamısı dünyasını