dəyişmişdi. Bir tək mən bir də bacım. Mən necə oldusa yüngül xəsarətlə eləcə qol sınması ilə qurtulmuşdum. Atam, anam və Gülsüm xalanın yoldaşı ilə qızı elə oradaca keçinmişdilər. Bacım..bacım isə sağ idi. Bizim ikimizi də xəstəxanaya apardılar. Onun ürəyində anadan gəlmə qüsur var idi. O anda həkimin tibb bacılarına xəstənin yaxınlarının kim olduğunu soruşduğun gördüm. Məni göstərdilər. Olanları danışdılar. Həkim bir dəfə göz atıb üzünü döndərib tibb bacısı ilə yenidən danışmağa başladı. Elə bilirdilər ağlım kəsmir. Eşitmirəm, anlamıram heç nəyi.
***
- təcili əməliyyat olmalıdır. Ürək həkimini, Namiq həkimi çağırın.
- əməliyyatı var.
- Deyin ki. Təcilidir. əməliyyatdan çıxan kimi gəlsin. Balaca çox dözə bilməz.
- Amma, onların valdieynləri yaxınları hamısı qəzada həlak oldu.
- Nə olsun?
- Bilirsiniz ki, Namiq həkim.. pulsuz əməliyyat etməz. Başqa xəstəxanaya göndərək bəlkə.
- Yox. Vaxt yoxdur. Bu gün təcili olmalıdır. Namiq həkimə deyin, gəlsin.
- Yaxşı, amma inanmıram
- Dedim ki, çağırın. Otağımda gözləyirəm onu. Ey, balaca adın nədir sənin?
- Amal.
- Gəl mənimlə. Narahat olma bacını xilas edəcəyik.
Məni öz otağına aparmışdı. Bir saat keçdi, xalam da gəlmişdi. Amma həkimdən əsər əlamət yoxuydu. Məni otağına aparan həkim gedib özü onu gətirdi. O isə otağa girməyi ilə çıxmağı bir oldu. Təəsüf deyib getdi. Xalam onsuzda bilmirdi kimə ağlasın. O anda əri övladı, bacısının dərdi ona bəs idi. Qaçıb bacımın otağına girdim. Yataqda yatırdı eləcə. Amma yaşayırdı Şəms. Nəfəs alırdı.
Mən Amalı belə görməmişdim. Rəsmən ağlayırdı. Bu uşaqlıqda olan bir acıdır, amma onda dərin izlər qoymuşdu bəlliydi. Üzünü başqa tərəfə döndərib gözünün yaşını sildi.
Nə qədər qışqırıb həkimi çağırsamda məni zorla bayıra çıxartdılar. Xəstəxanada başqa həkim yox idi. O pulgir həkim bacımı əməliyyatı üçün pulu ödəyəcək biri olmadığı üçün yaşaya yaşaya dedi ki, artıq ölüb. Təsəvvür edirsən aparatdan çəkdi və bilərək onu öldürdü.. ailəmdən qalan son şəxsi də o öldürdü.