. sonralar o həkimi bir də televizorda gördüm. Mükafat almışdı. ən yaxşı ürək cərrahı deyə.. heç kim bilmirdi ki, o qatildir əslində. Bacımın qatili. Söz vermişdim özümə ki, mən də ürək cərrahı olacam.. imkan verməyəcəyəm ki, bacım kimi başqaları da pulgirlərin qurbanı olsun. Sonra tibb universitetində bizə dərs deyən müəllimlər arasında gördüm onu. Nifrət hissim baş qaldırdı onu öldürə bilərdim. Bir smestr dərsinə girmədim. Qatil olmamaq üçün özümü zorla tuturdum. Birinci kursda bütün qiymətlərim əlaydı bircə onun fənnindən başqa. Imtahanına da girmədim. Nadya ilə də o vaxtlar tanış olmuşduq. Yaxşı dost idik. Birinci kursda oxusa da o da olduqca bilikli idi. Sonra həmin o həkim məni yanına çağırmışdı. Elə məsum rol oynayırdı ki... inanan bilməzdi heç kim ki, o balaca qızın qatilidir.
* * *
- Oğlum, yaxın gəl.
- ...
- Niyə dərslərimə girmirsən?
- ....
- Söz soruşdum?
- Sizin dərsinizə ehtiyacım yoxdur.
- Niyə? Bütün professorlar burada səni tərifləyir, digər qiymətlərinə baxıram hamısı əla, az qalırlar səni indidən xəstəxanaya praktikaya göndərsinlər. Bir tək mənim fənnimə girmirsən.
- Mən qatillərin dərsinə girmirəm.
- Nə? Bu nə cürət.
- Tonunuzu aşağı salın. Mən çox gözəl bilirəm siz kimsiniz. Siz mənim bacımın qatilisiniz. Sırf o anda kimsəsiz olduğu üçün onu əməliyyat eləmədiniz. Sırf əməliyyatın pulunu ödəyəcək birinin olmadığı üçün o yaşaya yaşaya aparatı çəkdiniz. Bu günə qədər bu vicdanla necə yaşamısınız bilmirəm.
Gözləri hədəqəsindən çıxacaqdı az qala. Bimlirəm bəlkə də xatırlamazdı. Kim bilir nə qədər adamın qatili olmuşdu bilərəkdən. əlini ürəyinə apardı. Sıxıb nəfəs almağa çalışırdı. Mənsə yerimdə qəzəbin verdiyi hikkə ilə tərpənmədən ona baxırdım. Ağrı çəkirdi. Yenə də tərpənmədim. əlini dərmanına aparanda yerə töküldü. Mənim ayaqlarımın altına...
Amal susdu gözünü uzağa dikmişdi. Gicgahında yenidən gərilən damarlar görünürdü.
- Sonra nə oldu?
- Sonra...sonra yerə yıxıldı.. əli çatmırdı dərmana. Mənə baxırdı.. mənim illər