əvvəl ona baxdığım kimi. Bacımı xilas etməsini yalvardığım kimi baxırdı. Və illər əvvəl o necə soyuqanlı dayanmışdısa mən də elə. Sözümün ona bu qədər təsir edəcəyini zənn etməmişdim. Dediyim kimi xatırlayacağını da sanmıram. Sadəcə o an niyəsə ürəyi tutmuşdu. Verməyəcəkdim dərmanını.
Inana bilmirəm. Amal yəni bilərək birinin ölümünə səbəb olmuşdu? Indi mən donub qalmışdım. Yəni bu adam bu qədər qəddar ola bilərdi. Başa düşürəm canı yanır, bacısını öldürüblər, amma bu qədər qəddar ola bilər insan? Sonra bir anlıq Əzizə gəldi gözümün önünə. Düşündümdə.. əgər Əzizəyə kimsə nəsə eləsəydi mən neyniyərdim. Bəlkə mən də o adamı öldürərdim.
- Qatil odluğumu düşünürsən?
- Mməənn.. mən nə deyəcəyimi bilmirəm.
- Hə, mən qatiləm. Dərmanını verdim onun amma.... Bilmirəm niyə, amma elədim. Bayıra çıxacaqdım ki, Nadya içəri girdi. əlində olanlar atıb professora doğru qaçdı və “Ata!” deyə qışqırdı.
- Nə? Nadya o həkimin qızıdır.
- Hə.. mən də o anda öyrənmişdim.
- Bəs sonra?
- Dərmanının vermişdim, amma...amma gec olmuşdu. Ürək tutmasından dünyasını dəyişdi. Ölümünə səbəb mən oldum. Ondan fərqim olmadı Şəms. O bacımın bilərək qatili oldu mənsə onun. Nadya da mənim kimi yetim qaldı. Mən onun atasının üzündən o isə mənim. Vicdanımı rahatlatmaq üçün ona daha yaxın olmaq dəstək olmaq istədim. Mən.. mən kimisə öldürmək istəmirdim. Öldürmək üçün yox, yaşatmaq üçün həkim olmaq istəyirdim. Amma oldum.. qatil oldum.
- Elə demə. Bəlkə sən orada olmasaydın da o elə ola bilərdi.
Amal sözümə gülümsəyib başını aşağı saldı.
- Inan Şəms, bu və bunu kimi min bəhanə uydurmuşam, amma nəticə dəyişmir. Mən o otaqda idim. Mən qatiləm. Nadyanı bir anlıq belə gözdən qoymadım. Onunla birlikdə də eyni xəstəxanada işləməyə başladıq. Təhsilimizi moskvada alırdıq. Nadyanın anası rus idi. Kiçik olanda onları atıb gedibmiş. Atası və özü bir ailə idilər. Mənsə onların ailəsini dağıtdım.
- Amal belə danışma.
- Amma belədir. Reallıq budur. Indi də Nadya ilə birlikdə kimsəsiz uşaqlar