soruşsaydın sənə elə cavab verərdim ki, hər ikimizin həyatı dəyişə bilərdi. Amma sən bu gün məni hamının içində alçatdın. Bunu sənə bağışlaya bilərəmmi bilmirəm.
- Şəms, Nadya belə biridir..
- Belə biridir? Yəni səni hər istədiyi yerdə öpə bilər? Və mən də buna göz yummalıyam.
- Nə istəyridin ki. Şəms? Bəlkə sənin olana əl atıb. Bəlkə sənin ərini öpüb? Biz ki şərti evliyik. Necə ki, mən səni mənimlə Zahara acıq olsun deyə evlənməyimə heç nə demədim, sən də həmçinin. Sən həmişə Zaharı sevdin. Mən buna görə sənə nəsə dedim. Yox. Səbr etdim. Amma olmadı. Yenə də boşanmaq istədin. Yenə də heç nə demədim. Zahar səhrada qarşımıza çıxmadan əvvəl sən məni öpəndə düşündüm ki......mən axmaq düşündüm ki, qəlbində mənə qarşı zərrə qədər də olsa sevgi yaranıb. Amma sən demə sən Zaharı görüb bunu eləmisən.
- Nə?
- Artıq səbr kasam doldu Şəms. Bizim bir birimizin üzərində haqqımız yoxdur. Əgər varsa sənə özümü bağışlatdırmağa hazıram. Yetərki denən var yoxsa yox?
- Yox.yoxmuş .haqlısan..
Amalın belə deyəcəyini gözləmirdim. Məni daha da yaraladı. Artıq onun yanında bir dəqiqə belə olsun gözləmək istəmirdim. Axsaya axsaya yerimdən qalxıb yenidən addımlamağa başladım. Amal gəlirdimi arxamca yoxsa yox bilmirdim. Heç bundan sonra marağında da deyildim. Bilmirəm bəlkə də haqlıydı bir yerdə. O nə qədər bu evliliyi gerçəyə çevirmək istəsə də mən onu bir o qədər itələdim. Indi də eyni vəziyyətə özüm düşdüm. Amal onunla Zahara acıq olsun deyə öpüşdüyümü düşünür. Buna açıqlama vermək istəmədim çünki... şünki o artıq inanmaq istədiyi şeyə inanıb. Mənə qalan sadəcə çəkilməkdir. Adı qoyulmayan müharibədə Zahar və Nadya qalib gəldi. Nə maşına qədər. Nə yolda Amalla artıq heç bir kəlmə də kəsmədik. Ikimizdə bitmişdik. Onun öz səbəbləri mənim öz səbəblərim var idi susmağa. Evə girəndə hər ikimizin halını görən Gülsüm xala heç nə soruşmadı. Mən heç ağlamırdımda. Hikkəmdən boğulurdum. Ancaq quru öskürək tuturdu. Ağlamayacaqdımda. əzdirməyəcəkdim özümü nə Amala nə Nadyaya nə də