müddətli yuxudan ayıldığından bir ügn boyunca ətrafı boş boş seyr edirdi. Həkim onun özümü yaxşı hiss etdiyini desə də xəbərdarlıq da etdi ki, onu həyəcanlandıracaq şeylərdən uzaq saxlayaq. O anda pis oldum. Indi mən necə izah edəcəkdim ki, Amal hanı. Babam ayılsa da hələ xəstəxanada qalırdı. Hər gün birimiz növbəli şəkildə yanındaydıq. Əzizəni qoymurduq təbii ki. Anam atam və mən. Bu gecə mənim növbəm idi. Babam yatmamışdı. Mənə baxıb gülümsəyəndə tanıdığını yavaş yavaş özünə gəldiyini gördüm. Bu 6 ay ərzində mənim sirrdaşım olmuşdu. Hər şeyi onunla paylaşmışdım.
- Necəsən baba?
- Yaxşıyam artıq. Gərək sən də gedərdin. Nahaq qaldın.
- Mənə xoşdur..
Başımı onun əlinin üstünə qoydum. O əli ilə ağır ağır saçımı oxşayırdı.. əlini elə tərpədirdi ki, elə bil illərin yorğunluğu var üzərində.
- Şəms.
- Ay can.
- Danışmaq istəyirsənsə yenə dinləyərəm səni..
- Nə? Nəyi?
- ŞƏms, mən yatmış ola bilərəm. Amma hər şeyi eşdirdim. Babam sağalmışdı. Artıq evdəydi. Ona özüm qulluq edirdim. Mənim bütün hər kəsdən gizlətdiyimi bir o bilirdi. Bu günlər ərizndə biz daha yaxın olmuşduq. Babam heç vaxt fikrini bildirmir eləcə məni dinləyirdi. Amma bir gün eyvanda oturub qürubu seyr edərkən söhbətə başladı.
- Şəms..
- Ay can.
- Güşən qürub edir görürsən?
- Hə.
- Təsəvvür etki, Vaxabidəsən (səhranın adı). Günəş batır qaranlıq gecə çökür. Zil qaranlıq. Heç nəyi görməyəcəksən. Addım atmaqdan qorxacaqsan ki, birdən yıxılarsan. Ya da ayağını ilan sanar. Ya da başqa bir həşərat... ətrafı aydınladacaq heç nə yoxdur. Ay belə üzünü göstərmir. Neyniyərsən?
- Qaldığım yerdə günəiş doğmasını gözləyərəm hərəkət etmək üçün.
Babam üzünü mənə döndərmədən qürubu seyr edərək gülümsədi.
- Demək günəşin doğmasını gözləyərsən. Yəni özün də etiraf edirsən ki, hər qaranlıq gecəniz bir günəşli sabahı var.
Babam nə demək istəyirdi anlamırdım.
- Hə, elədir.
- Onda niyə həyatında qürub edən günəşi yenidən doğmasına imkan vermirsən.
- ...
- Sən ki, günəşin özüsən... onda niyə