pilləkənin başında dayandı. Buradan adamların üzü görünürdü. Qadınların səs küyü onun çıxardığı səs küyü ört basdır etdiyindən adamlar eşitmirdi. Şəms isə yerində donub qalmış ağlayırdı. – Allahım, yalvarıram.. Yalvarıram, onlara bir şey olmasın. Yalvarıram. Sən qoru onları.
Amal asta addımlarla pillələrdən enməyə başladı. Görünməyəcək şəkildə əyləşib adamlardan birini tuşladı. Vurmayaqcaqdı. Vumraq niyyəti yox idi, amma qorxutmaq istəyirdi. Risk də edə bilməzdi, əgər boşuna atsa onlar hədəflərə ata bilərdilər. Amma hərəkətə keçməliydi . Nə dil bilirdi, nə də uzun zamandı əlindıə silah tutmurdu. Neynəyəcəyini düşünərkən səslər daha da yüksəldi. Bəlli idi ki, arada gedən dialoqda razılığa gələ bilmirdilər ki, adamlar silahları tərpətdikcə qadınlar daha da ağlamağa, qışqırmağa başlayırdı. Amal lap özünü itirdi. Pillədən oturub özü özünə - Düşün Amal, düşün. Neyniyə bilərsən tez düşün. Öz özünə danışarkən adamların susduğunu kənardan kiminsə danışdığını eşitdi. Başını bir az daha əydikdə Abdulla bəy yaşlarında bir kişini gördü. Abdulla bəyin əyləşdiyi oturacaqda əyləşmiş, əli ilə saqqalını sığallayırdı. Üzündəki çirkin təbəssümlə oturacağda yellənirdi. Bəlli idi ki, bu silahlı adamların başçısıdır. Amalın ağlına artıq bir plan gəlmişdi. Evə girdiyi kimi çıxıb yenidən həyətə düşdü. Şəms onu görüb yanına qaçaraq : - Nə oldu? Mən yardım çağırdım. Bir azdan gələrlər.
- Yaxşı elədin. Onlar gələnə kimi mən başlarını qatacağam. Amal az əvvəl gördüyü adamın əyləşdiyi pəncərəyə yaxınlaşdı. Külək əsdiyindən pərdə yellənirdi. Adamın başı arada bir görünürdü. Amal yavaş yavaş yaxnılaşıb silahı pəncərədən içəri salaraq adamın başına tərəf tuşladı.
- Nə baş verdiyi anlamayan adam yerindən duracaqdı ki, Amal ingilis dilində adama tərpənməməyi əmr etdi. Pəncərədən içəri daxil olub silahı daha da kişinin başına dirədi.
- Sən kimsən?
- Adamlarına denən silahı yerə atsınlar.
Ağıllı ol.
- Məncə ağıldan danışacaq ən son insansan. Silahla adamları qorxuzmaq. Nə bilim. Ağılla