idisə mənə arxadan belə tanış gəlirdi. Babam onunla elə isti isti danışırdı ki, məni lap maraq bürüdü. Qolundan tutub üzünü bizə tərəf çevirəndə isə qanım bədənimdə dondu. Bu ki Amal idi. Dizlərimin bağı çözüldü. Əzizəyə tərəf əyildim.
- Şəms , nə oldu. Başın gicəlləndi. Şəmş?
- Əzizə....o...
- Kim?
- O.. o..
- Şəms qorxudursan məni. Nə oldu?
- O gəlib.
- Kim gəlib – deyərək mənim baxdığım yerə tərəf döndü. Elə Əzizə də şokda idi.
- Amal.. o burada neynniyir?
- Əzizə... mən.. mən yuxarı gedirəm. Soruşsalar demə otağımdayam.
- Şəms bəlkə qalasan. Ola bilər babaya görə eləcə ziyarətə gəlib. Həm qaçmaq niyə?
- Mən otağımdayam..
Necə sürətlə yuxarı qalxdımsa bilmirəm tələsdiyimdən yoxsa həyəcandan ürəyimin çırpıntısı qulaqlarımda hiss edirdim. Otaqda yerə çöməlib qeyri ixtiyari ağladım. Onu görəndə anladım.. mən...mən onu zərrə qədər də sevməkdən vaz keçməmişdim. Mən onu təpədən dırnağa qədər sevirdim. Necə dəyişmişdi. Arıqlamışdı çox. Solmuşdu. Bir iki dəqiqə içində onu elə süzdüm ki.. yaşlanmışdı elə bil.. Amma yenə də yaraşığından zərrə qədər də verməmişdi. əksinə bu halı belə onu xarizamtik etmişdi. Hamam otağımda əl üzüm yusamda titrəməm keçmirdi. O dərəcə həyəcanlanmışdım ki, qulaqlarımda fit səsi gəlirdi. Təzyiqim idi. Uzanıb rahatlamaq istəsəmdə mənə rahatlıq var idi. Onunla eyni damın altında aylar sonra nəfəs alırdım. Niyəə.. niyə gəldi axı? Mən onu unutmağa çalışarkən o hər şeyi yenidən yaşadır mənə. Ağlamaqdan bir təhər oldum. Qərar verdim şənlik boyu çıxmayacaqdım. Onunla qarşılaşacaq gücüm yox idi. ən yaxşısı bu evdən qaçmaq idi. Hə.. qərar vermişdim yenə arxa pəncərəmdən qaçacaqdım. Arxa bağda allahdan heç kim yox idi. Qalırdı təkcə bağdan tövləyə Berikanın yanına qədər heç kimə görünmədən getməyim. Bacardımda. Bunu az eləməmişdim. Berikaya minməyimlə çıxmağım bir oldu. Bütün xadimələr qonaqlığa görə evdə idilər. Ona görə kimsə çıxdığımın fərqinə varmadı belə. Əslində hara gedəcəyimi bilmidənə çapırdım. Deyəsən Amaldan qaçarkən onunla