gözlərimi qaçırdırdım həm həyəcanımı gizlətməyə çalışırdım.
- Şəms..
- Get amal.. danışacaq bir şey yoxdur.
- Başımıza nə gəldisə ikimizində tərsliyi üzündən gəlmədimi?
- ...
- Bəlkə bir az inadı kənara qoyub məni dinləyəsən.
- ...
- Şəms, üzümə bax.. səninləyəm.
- ....
- Bax bu inadının, qürurunun üzündən indi sən də mən də bu haldayıq.
- Qolumu burax.
- Dinləyəcəksən məni
- Burax dedim. Istəmirəm.
- Istəməsəndə dinləyəcəksən. Bəsdir bu qədər cəza verdin ikimizə də.
Amal qolumdan necə tutmuşdusa elə bil sındıracaqdır.
- Incidirsən burax!
- Bəs sən? Sən mənim canımı bu qədər incitdin. Buna nə deyək.
- Kim mən? Bağışla, amma deyəsən özünlə məni səhv salırsan. Xəyanətini unutdum sanma.
- Bax, görürsən. Özünün uydurduğun hadisələr inanırsan.
- Demək mən uydurmuşdum? Sevgilin sən onların qolunda olarkən mənə mesaj atmışdı. Ona görə, yalanlarına davam etmə!
- Bildiyin kimi deyil. Izn ver açıqlayım.
- Nə bildiyim kimi deyil. Nədir yoxsa boynundan atacaqsan..
- Həə.. yox. Şəms, sakit ol.sakitləş danışaq.
- Amal aylar sonra gəlib bunu niyə izah edirsən? Biz artıq boşanmışıq. əgər elə deyildisə mənə xəyanət etməmişdinsə niyə onda gəlmədin?!
- Çünki sən inanmaq istədiyinə inanıb getdin.
- Neynəməliydim axı! Lənətə gələsən!
- Səsini yüksəltmə!
- Əcəb edirəm! Sən kimsən ki, mənə əmr edirsən?
Amal bu sözümdən sonra qolumu birdən buraxdı.
- Haqlısan heç kiməm. Heç kim.
Getmək istəyirdi.. hətta uzaqlaşmışdı da. Arxasınca baxa baxa qalmışdım. Bu qədər ay keçmişdi, amma mənim qəzəbim azalmamışdı. əksinə ona qarşı çox hiddətli idim. Bir tərəfdən arxasınca qaçıb “”dayan getmə!” demək istəsəm də bir tərəfdən sənə xəyanət edən insana bir daha necə güvənəcəksən deyirdi.
- Salam Şəms xanım!
- Zahar! Sən...- Nədir sevgilin tərk etdi səni.
- Zahar çıx get. Artıq çıx həyatımdan! Çıxın hamınız. Bəsdirin məni məhv elədiniz. Çıx get!
Bütün bu ayların içimdə yığılan susqunluğu partlayırdı sanki. Özümdən asılı olamdan isterikaya