a düşmüşdüm. Necə qışqırmışdımsa Amal səsimə geri dönüb bizi görmüşdü.
- Sən belə deyildin Şəms. Biz axı
- Zahar biz deyə bir şey çoxdan yoxdur. Niyə bunu anlamırsan..
- O sənə deyib hə? Sənə hər şeyi danışıb əclaf.
- Kim? Nəyi danışıb? Nədən bəhs edirsən.
- Sənə səni istəmədiyimi deyib. Amma elə deyil, öz canıma and içirəm ki, az qala bu bir il ərzində sənsiz keçən hər günümə peşiman oldum. Hə səhvim var idi, amma yalvarıram inan mənə mən elə demək istəmirdim.
- Sən nədən bəhs edirəsən?
- Zahar!
- Əclaf, susa bilmədin, danışdın ona hə, hər şeyi? Ona görə mənə nifrət edir.
- Danışığını bil! Elə eləmə ki, səni keçən dəfəkindən pis günə qoyum.
- Sən elədin. Sən ona deməsəydin Şəms mənə qayıdacaqdı.
- Siz nədən danışırsınız?
- Şəms, atangil narahatdır qayıt evə.
- Yox getməyəcək. Məni dinlə Şəms, o vaxt, o vaxt mən.. mən səhv elədim. Atangil mənimlə danışmağa gələndə razılaşmalıydım bilirəm, amma inan elə səbəblərim var idi ki, alınmırdı..
- Zahar kəs səsini!
- Amal dayan... Davam elə! Atamla nə danışdınız.
- O vaxt söz söhbət çıxanda sizə tezliklə elçi gəlməyimə razı olmuşdu.
- Nə?
- Inan mənə şəms, yalvarıram. Mən edə bilməzdim. O vaxt sənin adın çıxmışdı bizimkilər qəbuul etmirdi.
- Əclaf mənim adımı çıxardan sən idin.. sən! Bunu deyə bilmirdin valideynlərinə
- Onlar bizim görüşməmizi qadağan etmişdilər.
Zahar danışdıqca olan qalan taqətim itirdi. Bu insan az qla 30 yaşına çatırdı, amma elə bil axmaq bir yeniyetmədir. Bu nə cəsarətsizlik idi.. kişiyə xas olan cəsarətdən zərrə qədər də olsun yox idi .
- Sən elədin hər şeyi? O anda orada olmasaydın bütün bunlar olmazdı.
Amala üzünü tutub danışırdı, amma onun bu söhbətə nə adiyyatı varıydı bilmirəm.
- Zahar. Amalın bura nə dəxli.
- Atana yox deyəndə bu üstümə cumdu
- Zahar çıx get! Kəs səsini dedim!
- Yox.. imkan verməyəcəyəm bu dəfə onu əlimdən alasan. Şəms, mən...mən hirslənmişdim. Onu orada gördüyümə qəzəblənmişdim.. ona görə elə dedim.
- Nə dedin?
- Şəms, dinləmə onu,