gəl gedək. Nə danışdığını bilmir.
- Nə dedin atama?
- .....
- Zahar söz soruşuram.. Atama nə dedin!
- Atana edə bilməyəcəyimi deyib, onunla adı çıxıb ona da verin qızınızı dedim..
Zahar bu sözləri başını aşağı salaraq deyirdi, amma Amala işarə etdi. əmin idim ki, söhbət belə olmayıb. Zahar ancaq öz xeyrinə danışar. Demək ki, orada daha ağır sözlər işlədib. Babam ona görə xəstəxanaya düşümşdü. Ona görə Amal birdən birə mənimlə evlənmək qərarını dilə gətirdi.. ona görə atam razılaşdı... bütün hissəciklər beynimdə birləşirdi.. Artıq bütün sualların cavabı aydın olmuşdu. Amalın evdə “Kaş ki bilsəydin” dediyi buna görəymiş
- Şəms, yalvarıram bağışla. Biz bir birizi sevirik.
- Zahar kəs səsini
- Şəms, inan mənə, mən elə demək istəmirdim. Bilirəm günahkaram, amma icazə ver hər şeyi başdan silək.
- Zahar sus! Dedim kəs! Sus! Sən....sən nə iyrənc insansan.
- Şəms..
- Səni bir daha görmək istəmirəm.
Zahar ayaqlarıma qapanmışdı, iyrənirdim ondan. Bu insan mənim ürəyimi bulandırırdı. Artıq ona yazığım gəlirdi. Elə özümə də qəzəbim tutmuşdu. Mən 4 il bu insanın əsl üzünü necə gprə bilməmişdim. Necə sevə bilmişdim onu.
Amal kənarda dayanıb baxışlarını mənə zilləmişdi. Bilmirəm.. artıq düşünəcək halda deyildim ki, onun baxışlarında gördüyün nədir? Bu insan necə biridir? Məni həm yaşadır həm də öldürürdü. Göylərə qaldırıb yerə atırdı yenidən. Zaharın əllərini dizlərimdən çəkib onu kənara itələdim. Heç kimi görmək istəmirdim. Nə Amalı nə Zaharı. Sadəcə yox olmaq qeybə çəkilmək istəyirdim. Berikanın belinə minən kimi Zaharın amala hücum etdiyini gördüm.
- əclaf. Sən elədin.. hamısı sənin üzündəndir. Indi göstərərm sən.
- Zahar əl çək ondan. Zahar!
Silah.. əlində silah var idi. Berika silahı görüncə kişnəməyə başladı. Onun üzərindən düşüb Zahara tərəf getdim.
- Zahar dəlilik etmə at onu yerə.
- Ona görə oldu hər şey. O olmasaydı sən mən xoşbəxt idik.
- Onun bura aidiyyatı yoxdur. Sən cəsarətsizlik etmisən. Öz günahını onun üstünə atma.
Amal məni