i qolumdan tutub geriyə çəkmək Zaharın əlindəki silahdan qorumaq istəyirdi , amma nə fayda dil dil ötür Amalın arxasından qaçırdım.
- Şəms. Qarışma.. o.. o bir dəfəlik aramızdan götürüləcək.
- Zahar qoy Şəms getsin. Özümüz ikilikdə həll edərik.
- Yox.. yox.. getmiyəcəyəm. Amal qurban olmu çəkil kənara
- Öz günahındır, özün də çəkəcəksən Amal. Şəmsi əlimdən almaq nə deməkdir göstərəcəm sənə.
Silah açılmışdı. Gözlərimi bərk sıxmışdım. Bilmirəm..o an elə bir boşluğa düşdüm ki, nə əllərimi nə ayaqlarımı tərpədə bilmirdim. Gözümü bərk bərk sıxaraq hər şeyi beynimdən işıq sürəti ilə düşünməyə başlamışdım. əgər bu güllə Amala dəysəydi mən ölərdim. Bircə onu bilirəm.
- Şəms, Şəms aç gözünü..
- Amal..
- Ay can.. danışma çox. Özünü sıx.. bir az daha sıx çatırıq.
- Nə oldu?
- Yaralanmısan.. niyə keçirdin o silahın qabağına? Ayağa qalx bunu hesabını səndən soruşacağam.
- Amal..
- Öz bildiyini oxuyursan həmişə. Bir dəfə də qulaq as da nolar.
- Amal..
- Dedim danışma. Özünü zorlama
- Amal, səni sevirəm.
- ...
- Səni sevirəm.. həm də canımdan çox.. bunu unutma..
- Yox.. yox.. mənə bax.. bunu eləcə iki dəfə deyib getməklə olmaz. Inan mənə gələrəm arxanca. Bu dəfə səni heç bir yerə qoyan deyiləm.
- Səni sevirəm...
- Şəms... Şəms!! Şəmsss!!!!
* * *
Şəmsim, günəşim, həyatımın istilik, işıq mənbəyi orada gücsüz yatarkən mən əlim qolum bağlı otumuşdum. Heç nə edə bilmirdim. Bədəni çox zəif idi. Amma dözəcəkdi. O ki, tutduğunu qoparan həyata dünya gəldiyi gündən 2 əllə bərk bərk yapışan Şəms idi. O mənim sevdiyim Şəms idi. Onu ilk gördüyüm gündən heyran qalmışdım. Onunla evlənmək mənə verilə biləcək ən böyük mükafat idi. Amma nifrətini gördükcə üzüldüm.. məcbur sevdirə bilməzdim. Azad edərək, xoşbəxtliyən qovuşdurmaq istədim. Mənimlə olmasa da ən azından xoşbəxt olacaaqdı. O günəş kimi parlaq üzü gülüş saçacaqdı. Gözlərində hər gün böyüyən kədəri gördükcə özümü günahlandırırdım. Sonra..sonra..sən yenə gəldin Şəms. Mən bütün var gücümü toplayıb səndən