ı baxacaq..
Əbdül bəy, sakit danışırdı, amma qorxurdu. Gözlərindən bəlliydi. Həyati təhlükə ççox kiçik bir faiz idi. amma bu kiçik rəqəm belə bizi qorxudurdu.
- O əclafı tapdılar?
- Hə..amma..
- Nə?
- Özünü vurub. Yaralıdır.
- Eybi yox, yarımçıq qalan işini mən tamamlayaram.
- Yox.. qətiyyən. Uzaq duracaqsan. Şəmsin mənim üçün nə demək olduğunu bilirsən. Heç kim dünyada onu mənim qədər sevə bilməz. Hətta sən belə. Onun dırnağına zərər gəlsə dünyanı yıxaram. Amma Şəms yaşayır, bizimlədir. Mənim ailəm var. Və mənsiz qoya bilmərəm onları. Başa düşürsən? Bu sənə də aiddir. Şəms ayılıb səni yanında görməyəndə nə deyəcəksən?
- əgər ona bir şey olsa, özümə cavabdeh deyiləm.
* * *
Şəms artıq ayılmışdı. Dayanmadan Amalın adını sayıqlayırdı. Həkimlər otaqdan çıxıb ərəbcə nəsə danışırılar. Əbdül bəyin üzündə yaranan gülüşdən hər şeyin qaydasında olduğunu anlamaq olardı. Amal Əbdül bəyin ağızndan çıxacaq sözə baxırdı.
- Nə dedi?
- Deyir ki, qızın üçün düşdün ikinci plana.
- Nə?
- Səni görmək istəyir. Get. Ayılıb.
Amal Əbdül bəyin sözünü tamamlamasına məhəl qoymamış otağa girdi.
Ağır ağır qalxıb enən kipriklər arasından baxan, Amalın ilk gündən ürəyini fəth edən qəhvəyi gözlər..
- Şəmsim, günəşim.. canım..
Dayanmadan Şəmsin əlini öpüb üzünə gözlərinə sürtürdü.
- Çox şükür.. .Özünə gəldin.
Şəms əlini Amalın əlindən çəkərəq taqətsiz halda üzünə sillə çəkməyə cəhd etdi. Uğurlu olmasa da edə bilmişdi
- Ey nəyə görə?
- Xəyanətinə görə
Amal özünü saxlaya bilməyib güldü.
- Burada bu halınla bunu elədinsə sənə sözüm yoxdur.
- Gözlə qüvvətimi yığım onda görəcəksən sən.
- Günəşim.. əgər imkan versəydin sənə hər şeyi danışardım. Mən sənə heç vaxt xəyanət etməmişəm. Bunu ağlımdan belə keçirməmişəm. Əgər bir ömür boyu evli qalsaydıq, sənə toxunmama izn verməsəydin belə sənə xəyanət etməzdim. Varlığın mənə nəyə desən dəyər.
- Yalan deyirsən.
- Şşş özünü yorma. Sağal hər şeyi danışacam.. söz verirəm.
- Amal..
- Ay can..
- Buradan çxıan kimi