ondan geri qalmırdı. Şəms xəstəxanaya işə düzələn gündən rahat yatmırdı. Tək təsəllisi uşaq şöbəsində olmasıydı. Hər dəqiqə onu yoxlamağa gəlirdi. Aralarında hətta bir dəfə çox böyük mübahisə belə düşmüşdü. Şəms Amalın cibindən sarı rəngdə yaylıq tapıb aləmi qatmışdı bir birinə. Bu əslində Şəmsin öz yaylığı idi. Amma o unutmuşdu…Amal bu qədər müddətdə onu öz üsərində gəzdirirdi. Nə qədər sübut etməyə çalışsa da Şəms dinləmək istəmirdi. Amma yenə barışmışdlar.
* * *
Yeməkdə bütün ailə bir arada idi. Hətta Gülsüm xala da gəlmişdi. Deyib gülürdülər ki, Şəmsin masadan qalxıb qaçması ilə hamı təlaşlandı. Amal heç kimin qalxmasına izn vermədən özü Şəmsin arxasınca getdi.
- Şəms yaxşısan?
- hə yaxşıyam narahat olma.
- nə oldu ki, birdən? Bax hamısı o eyvanda gecələr oturmaq adətindədir. Hər küsəndə orada gedib otursa işimiz var da..
- yox ondan deyil..
- Bəs nədəndir?
Şəms otaqda rəfdən kağız çıxardaraq Amala uzatdı.
- Bu nədir?
- Analizin cavabları.
Amal oxuduqca başını qaşıyırdı.
- Amal, bir də həkim olacaqsaneee anlamadın..
- Haradan anlayım. Bütün yazılar ərəbcədir.
- Heee oyy.. doğrudan…bağışla…
Şəms gülməyə başladı.
- Şəms, niyə gülürsən. nə olub sənə bu nədir?
- Təbrik edirəm.
- Niyə?
- Amal ömrümü çürütdün…Hamiləyəm.
- Hamiləyəm? Hamiləyəm!
Amal Şəmsi qucağına alaraq dönməyə başlayır və dayanmadan şəmsin sözünü təkrar edirdi. Səsə hamı yuxarı qalxdı. Amal onları görən kimi “hamiləyəm” deyə qışqırınca hamı gülməyə başladı.
- Şeyy.. yəni Şəms hamilədi….
Amal hamının gülüş səsinə utanıb başını aşağı salsa da Şəms onun sinəsinə başını qoyaraq pıçıltı ilə “səni sevirəm” deyincə hər şeyi unutdu o