Atəş dolu gözlərdən axan göz yaşı isə atamın üzünə düşürdü. Atam ərəb dilini mükəmməl bilmirmiş, amma aramla danışılanda başa düşürmüş deyilənləri. Qarşısnda dayanan xədicəsi yəni anam isə azərbaycan dilini bilmirdi. Beləliklə bir birilərini başa düşməyən iki insan ümumi dillə sevgi dili ilə danışırmışlar. Anamın sürətlə danışdığından atam heç nə başa düşməmiş eləcə gözlərinə baxırmış. Başa düşsəymiş belə o elə bir cənnətdə imiş ki, qulaqlarına gələn incə səsin nə dediyinin fəriqndə belə deyilmiş. Gözlərini yumub yenidən açdığında isə ovcunda kiçik bir qırmızı əl dəsmalı görmüşdü. Xədicəsi getmişdi. Ona isə sevgisini bəlli edəcək yaylığını qoymuşdu. Babam Abdulla onu Omana yəni bizim doğulduğumuz və yaşayıb böyüdüyümüz ölkəyə Maskata gətirir. Bəlkə burda dərdinə çarə tapılar deyə. Həkimlər, loğmanlar, türkəçarələr....heç bir fayda. Günün gündən solmuş, ölümə hər gün daha bir addım atmışdı. Tək təsəllisi Xədicəsinin ona hədiyyəsi idi. Onun da sevdiyini bilirdi. Əslində babama deyə bilərmiş, amma babam Abdulla, atamı çox istədiyindən ona oğlum demiş və qızını əmanət edərək Xədicə də sənin bacındır demişdi. Bu qəhərlə dərddən yatağa düşən atamın yanına Nənəm Əzizə tək çarə olaraq sonda falçı gətirmişdi. Heç kimin ağlına gətirmədiyini falçı hər kəsin içində dili ilə demişdi.
- Onun dərdi nə həkimlik, nə türkəçarəlik nə də bizlikdir. Onun dərdi sevgidir. Içində böyütdüyü eşqi.
Hər kəs təəcüblə baxmış, amma ağıllarına belə gəlməmiş ki, atamı bu hala salan kim ola bilər. Babam Abdulla çox dilə tutmuş ki, onun adını öyrənsin atam isə deməyə utanmış və susmuşdur. Daha sonra babam Abdulla atam yatarkən əlində sıxdığı yaylığı görmüş və anlamışdı. Qarşısındakı insanın ona hörmət olaraq bu qədər müddətdə susması, ona bacındır deyə əmanət etdiyinə xəyanət etməmək üçün dərddən yatağa düşdüyünü görüb həsəd aparmışdı. Bu necə sevgi, bu necə ürəkdir ki, göz görə- görə ölümə gedir. Atamın əlindən yaylığı almış və Xədicəyə gətirmişdi. Anam da artıq kədərdən, sıxıntıdan hər gün