dayanan və divara söykənən Abdulla bəy fikirlərindən ayırlaraq amalın yatağına doğru gəldi.
- Gənc adam, çox sağol. Bunu gözləmirdim.
- Siz yaxşısınız?
- Sayəndə hə. Həyatımı xilas etdin. Özünü ölümün qarşısına atdın. Bu dövrdə bunu heç kim eləməz.
- Abdulla bəy, xahiş edirəm.
- Yox, həqiqətən, sən olmasaydın mən çoxdan bu dünyadan köçmüşdüm. Görünür, Allah səni bizə elə belə gətirib çıxarmayıb. Dincəl sən. Biz buradayıq.
- Yox, narahat olmayın. Gedin siz. Mən xəstəxana abu havasına öyrəşmişəm. Bura mənim üçün evimdən daha rahatdır.
Hər üçü bu sözə yüngül təbbəsümə gülümsədilər. Onlar qapıdan çıxmamış Amal Abdulla bəyə tərəf dönərək.
- Abdulla bəy, məncə o adamlar yenə gələcək. Həddim deyil, amma gərək polisə deyərdiniz.
- Eləyə bilmərəm oğlum. Qardaşılığıma xəyanət eləyə bilmərəm.
- Nə?! o sizing qardaşınız idi?
- Uzun məsələdir. Səni sabah evimizə aparacağıq. Bizim üzümüzdən buralara düşdün, demək ki, sənə baxmaq boynumuzun borcudur. Bax, onda söhbət edərik uzun- uzun.
- Yox, əziyyət çəkməyin. Mənim oteldə yerim var.
- Əziyyət? Oğlum sən həyatımı xilas etmisən. Sənə can borcum var. Nə əziyyəti? Sabah gprüşərik.
Otaqdan çıxanda Əbdül bəy də əlini yavaşca Amalın çiyninə qoyaraq onunla fəxr edən bir ata gözü ilə süzdü. Amal özünü qəribə hiss etmişdi.
Evə gəldiklərində isə qapının, həyətin, evin üstündəki qorumalara baxıb Abdulla bəy dərindən nəfəs aldı.
- Əbdül, onlara denən getsinlər.
- Abdulla bəy, xahiş edirəm. Qızlar çox qorxub, heç olmasa bu gücəlik qalsınlar.
- Amma o gəlməyəcək. bilirəm.
- Yenə də bu gecəlik qalsınlar.
- Yaxşı.
Evə girən kimi Şəms və Əzizə Abdulla bəylə Əbdülün yanına qaçdılar. Şəms atasını bərk bərk qucaqladı.
- Necə oldu,yaxşıdır?
- Hə, narahat olmayın. Sabah evə gətirəcəyik. Xədicə qızlara denən qonaq otağını hazırlasınlar. Amal bəy sağalana qədər qonağımız olacaq.
Abdulla bəy, başı ilə təsdiqləyərək. Əzizənin saçlarını sığallayırdı. – Onun sayəsində bu gün burada ayaq üstəyəm, və sağam. Elə