sözdür Abdulla bəy, lütfən.
- Mən uşaq ikən itirmişik onları. Yəni xatırlamıram heç. Yol qəzasında. Xalamın yoldaşı, valideynlərim…Hamısı bir maşında olub. Qaldıq bir xalam bir də mən.
- Biz də sənin ailən sayılırıq. Mənim həyatımı xilas etdin. Bundan sonar sənin də baban sayılıram.
- Çox sağolun.
- Ee.. danış görək. Neynəmək fikrindəsən. gedəndən sonar Moskvaya dönəcəksən?
- Xeyr. Bakıya qayıdacağam. Yəqin ki, işimi orada davam etdirəcəyəm. Xalamı tək qoya bilmərəm.
- Lap yaxşı…
- Amal, Abdulla bəy.. icazənizlə mən çıxım. Bir iki işim var. Axşama gələrəm çay içib söhbət edərik. Salamat qalın.
- Allaha əmanətsən oğlum
- Sağolun Əbdül bəy.
Əbdül çıxınca Abdulla onun arxasınca baxdı.
- İllərdir , doğma yurdundan, torpağından uzaq düşdü. Onun da heç kimi yox idi. Sənin yenə heç olmasa bir xalan var.
- Amma indi böyük ailəsi var.
- Hə, Allah onun qismətini bu ailəyə yazıbmış. Amma çətin öyrəşdi. Bu qədər gözəl şəhər ona zindan oldu elə bil. Əzizə doğulandan sonra yavaş yavaş öyrəşdi.
- İnsan nələrə öyrəmir ki..
- Hə, düzdür. İnsan hər şeyə öyrəşir.
Abdulla bəy, dönüb Amalı süzdü. Amal dodaqlarını dişləyə dişləyə nəsə demək istəyirmiş kimi dayanmışdı. Bu anda qapı yenidən döyüldü və Şəms içəri daxil oldu.
- Olar mən də gəlim.
- Gəl qızım.
- Amal bəy, necəsiniz?
- Təşəkkür edirəm. Yaxşıyam.
- O zaman bəsdir uzandınız. Madəm ki, bir iki gün buradasınız o zaman sizə Maskatı gəzdirək.
- Qızım, o hələ dincəlməlidir.
- Yox..yox. yaxşıyam. Məncə yaxşı fikirdir. Artıq neçə gündür yatıram
- Gördün ata. Amal bəy, o zaman nahardan sonra çıxırıq şəhərə. Baba sən də bizimlə gəl.
- Yox, atanla vacib işimiz var. Siz gedin, bir iki nəfərdə özünüzlə götürün
- Bir iki nəfər kimdir? Anamla Əzizəni ?
- Yox, dəli qız. Qorumalardan
- Baba əgər unutmusansa həyatını xilas edən qəhrəmanla birlikdə çıxıram. Mənə nəsə olmağa qoymaz. Deyib Amala göz vurdu. Amal utanaraq üzünü Abdulla bəyə döndərib: - Əgər ürəyiniz rahat olacaqsa gəlsinlər, amma