a narahat olmağa dəyməz.
- Yaxşı, yenə də ehtiyyatlı olun.
Nahardan sonra Şəms Amalla gəzintiyə çıxmışdı. Küçələrdə səsələnə musiqi, qadınların, qızların geyindiyi rəngarəng sarelər bir az da hindistanı xatırladırdı. Şəhər həm okeanla həm dağlarla həm də səhra ilə əhatələnmişdi. Amal artıq ağrısını unutmuş ətrafı seyr edirdi.
- Çox gözəldir. Rəngarəng
- Hə, bizim buralar iqlimə uyğundur daima günəşli, isti. Insanları da iqlimə uyğun. Şəms gülümsəyib əli ilə cənubu göstərib ora getməyi təklif etdi. Günəş artıq qürub edirdi. Şəms bir az yüksəkliyə çıxıb Amalı da yanına çağırdı. Hər ikisi Maskta yuxarıdan baxır, şəhərin gözəlliyinə məst olurdular. Şəms Amala tərəf dönmədən : - Amal bəy, çox sağolun. Babamın həyatını xilas etdiniz.
- Mənim yerimdə kim olsa eynisini edərdi. Vəzifə borcumuz.- deyib gülümsədi.
- Hə, həkimlik vəzifə borcunuzdur. İnsanları xilas edirsiniz. Amma siz öz həyatınızı təhlükəyə atdınız. Bu da vəzifə borcunuzdur?
- İnsanlıq vəzifəsi.
- Qəribəsiniz
- Niyə?
- Tanımadığınız insandan ötrü həyatını təjlükəyə atmaq...Nə bilim...hər adamın edə biləcəyi bir şey deyil.
Şəmsin bu sözünə Amal üzünü dağlara tərəf çüvirərək əvvəlcə sakit dayandı.
- Bəzən belə də olur.
- Niyə?
Amal Şəmsə tərəf dönüb üz- üzə dayandı. Onun açıq qəhvəyi rəngdə gözlərinə baxaraq
- Nə çox sual verirsinuiz?
Şəms gülümsəyib:- Babam bizim üçün çox dəyərlidir. Bizim hamımız sizə artıq borcluyuq.
- Onda borcunuzu ödəyin.
- Necə, anlamadım?
- Mənə bir çay qonaqlığı verin məsələn. Bura qədər gətirdiniz indi də bir çay içək.
Şəms gülümsəyib razılıq əlaməti olaraq onu çay içə biləcəkləri məkana aparırdı. Yol boyu söhbətlərini davam etdirdilər. Şəmsin güləndə ürəkdən qəh qəhə atması Amalı heyran edirdi. İçdən, səmimi qəlbdən gülürdü. Bəlli idi hər halından xoşbət olduğu.
- Üzr istəyirəm.
- Niyə?
- Bərkdən güldüm. Mən ümimiyyətlə həmişə belə gülürəm. Ona görə bizimkilər məni heç bir yerə aparmaq istəmirlər
Amal da bu sözə cavab olaraq gülümsədi və