- Nə ana? Mən olmasan elə belə baxımsız çıxacaqsan qarşısına. Oğlan səni atıb gedəcək.
Şəms yenə də gülürdü.
- Bu qızın qəh qəhəsi düşman çatladare vallah. Nəyə gülürsən. Səni də görəcəyik. Əlbət bacın kimi sənə də elçi olacaq. Nişanlın sizə gələndə gəlib yalvaracaqsan ki, Ana mənə bəzənməyimə kömək elə.
- Ay da yenə mənim üstümdə qladı hər şey. Nə isə sizə ana qız xoş istirahətlər, mən Berikanın yanına gedirəm.
- Berika bunu ata anasıdır axı. Bizi o at qədər sevmir heç.
- Ana, Şəmsdir bu. Özün ki, bilirsən.
Şəms Berikanın yanına gələndə, atın kükrədiyini, narahat olduğunu duydu. Cəld yanına qaçanda Amalın ona uzaqdan əli ilə sakitləşməyini işarə etdiyini gördü. Şəms cəld Berikanın yanına qaçdı. əli ilə onu tumarlayaraq sakitləşdirdi. Berikanın nəfəs alıb verməsindən əsəbi olduğu bəlli idi.
- Deyəsən, yenə onu əsəbiləşdirdim.
- O sizi xatırlayır. Səhrada qarşısını kəsdiyini unutmayıb.
- Deyirsiniz yəni, ulduzlarımız heç vaxt barışmayacaq?
- Yetəri qədər qalmısınız, düşünəndə ki, burada daimi qalıcı deyilsiniz, bunu özünüzə dərd eləməyin.
Şəms bu sözü niyəsə xüsusi ironiya ilə demişdi. Yayılan şayələrin Zahara çatacağından o da ehtiyyat edirdi bəlli etməsə də. Amma Amalın bu işdə zərrə qədər də günahının olmadığını bilirdi, sadəcə niyəsə gərgin olmuşdu.
- Hə, haqlısınız.. – Amal dodaqlırını sıxdı. Gicgahında çıxan damarlardan gərildiyi hiss olundu. Bu söz ona bərk toxundu.
- Mən gedim. Yəqin ki, bu gün artıq otelə köçəcəyəm. Polislə də artıq işimiz bitdi. Hər şeyə görə, çox sağolun. – Amal cəld oradan uzaqlaşdı. Şəms onun bu halına pis olsa da, çiyinlərini çəkib Berikanı tumarlamağa davam etdi. Amal getsə də Berika yenidən narahat halda kükrəməyə başladı.
- Ey, sakit ol.. Getdi.. gəlməyəcək, sakitləş daha.
- Kim getdi?
- Zahar. Şəms səsə geri döndü. İçi titrəsə də, özünü sakit apardı. Yenidən üzünü döndərib Berikanı sıağallayırdı.
- Deyəsən adı dillərə əzəbər qəhrəmanın xətirən dəydin.
- Nə dediyini anlamıram. Mən bayaqdan