burdaydım. Danışdıqlarınızı eşitdim. Yaxşı elədin qovdun. Nə vaxta qədər sizin evdə qalacaqdı ki.
- Sənə nə? O bizim qonağımızdır. Ən azınan həmin gecə qaçmadı.
- Şəms, mən polisə xəbər verməyə getmişdim.
- Sənin polisin gəlincəyə qədər, babam ya da başqa birimiz çoxdan haqqın rəhmətinə qovuşardı.
Zahar yaxınlaşıb onun olundan tubu özünə tərəf çəkdi. Belindən sıxıb bərk qucaqladı.
- Neynirsən, burax!
- Şəmsim.. Bəlkə bəsdir bir birimizi incitdik. Onsuzda neçə gündür qaçırsan məndən.
- Bunu sənə yaraşdırmadım.
- Mən qaçmadım deyirəm sən. Onlar bu vəziyyətdə söhbət edərkən kənardan gələn xışıltıya Berika da daxil olmaqla narahat oldular.
- Kim var orada?
- Şəms, heç kim yoxdur yəqin ki, siçanlardır.
- Burax Zahar. Görən olacaq.
- Onsuzda mənim olacaqsan görsünlər.
- Üzüyü barmağma tax sonra nə desən odur.
Səs yenidən gəldi. Həyətdə kölgə kimi kimsə qapıdan cəld çıxdı. Hər ikisi narahat halda qapıya baxdı
- Bu kim idi.
- Bilmirəm Zahar.. Gördü bizi. Allahım. Sənə dedim axı eləmə
- Ey sakit ol. Nə bilirsən, bəlkə heç nə görmədi, bəlkə xadimələrdən biri idi.
- Yox. Yox..deyil, xadimə deyildi. Get xahiş edirəm. Bir də bizim həyətə gəlmə. Onsuzda bu aralar ara qarışıqdır. Xahiş edirəm
- Barşdıq.
- Hə barışdıq, get daha.
- Gələcəyəm yenə.
Şəms Zaharın arxasına bxa baxa narahat halda Berikanın başını qucaqladı.
- Görəsən kim idi?, gördümü?
Görən olmuşdu. Bu şayələri yayan Ayşə xaınm idi. Bütün günü evi gözətləyirdi. Evdəkilərin bir açığını tutmaq istəyirdi. İstədiyinə nail də olmuşdu.
Axşam yeməyində hər kəs süfrə başında əyləşdi. Amal hər kəsin süfrə arxasında əyləşdiyini görüb boğazını yaşladı.
- Şey, Abdulla bəy, Əbdül bəy. İzninizlə bir şey deyəcəyəm.
- Buyur oğlum. Nəsə olub?
- Xeyr, narahat olmayın. Heç nə yoxdur. Sadəcə təşəkkür edəcəkdim. Bu müddət ərzində mənə evin adamı kimi, öz doğmanız kimi davrandınız. Artıq getməliyəm. İcazənizlə, yeməkdən sonra otelə dönəcəyəm.
- Anlamadım – Əbdül bəy və Abdulla bəy