y narahat halda bir birilərinə baxırdı. Şəms isə başını qaldırmadan deyilənləri dinləyir. Dodaqlarını sıxırdı. Bilirdi ki, Amal onun sözünə inciyib. Amma bu saat ən az dərd elədiyi şey bu idi.
- Oğlum, bəlkə nəsə xoşuna gəlməyib. Denənə həll edərik.
- Nə danışırsınız? Hər şey əla idi. Sadəcə getmək vaxtıdır.
- Axı sənin yaran hələ sağalmayıb.
- Yox, əksinə, yaram artıq sağalır.
- Sənizorla burada saxlayası deyilik. Amma getsən, məni də Əbdülü də məyus edəcəksən.
- Xahiş edirəm, Abdulla bəy, belə deməyin. Mənim sizin ailəyə,sizə hörmətim sonsuzdur. Ailənin nə demək olduğunu sizinlə gördüm. Xədicə xanım, Əzizə bacımız, Şəms....xanım...Hər biriniz.. təşəkkür edirəm ayrı ayrı.
Amalın Şəmsə duruxaraq necə xitab edə bilməyəcəyi Əbdülün gözündən yayınmadı. Əzizə bacımız , amma Şəms, məsafədən sonra xanım.
- Bu şam yeməyini də elə yüksək əhval ruhiyyə ilə bitirək.
- Necə istəyirsən.
Süfrədə hər kəs susub yeməyini yeyirdi. Amal əşyalarını yığımış, otağında hazır qoymuşdu. Yemək bitdikdən sonra Amal gedəcək və hər şey qaldığı yerdən davam edəcəkdi. Amma şam yeməyindən sonra baş verənlər hər kəsin həyatını dəyişəcəkdi. Amalın mənim sözümdən incidiyini bilirdim. Əslində kobud rəfdar etmişdim. Ən azından bizim adətə yaraşmırdı qonaqla kobud rəfdar etmək. Amma bu bir neçə gündə olanlar mməni lazımından çox gərgin etmişdi. Hələ üstəlik şayələrin yayılması lap gərginliyimi artırıdı. Nə qədər əhəmiyyət vemirəm desəm də, istər istəməz ürəyimdə xal qalırdı. İndi süfrə başında başımı qaldıra bilmirdim. Amalın üzünə baxsam üzr istəməli olacağam. Bunu isə istəmirdim. Düzü əslində məni daha çox narahat edən Amal deyildi. Zaharla məni görən qadının kimliyi. Bilmirəm bəlkə də kişidir qadın çarşabında. Amma kim idisə əminəm ki, bizi görmüşdü. Əgər səs yayılsa valideynlərimin, babamın üzünə necə baxacaqdım bilmirəm. Bütün yemək boyu inşAllah görməmişdir, mən yanılıram deyə düşünərkən artıq hər kəs süfrə arxasından durmuşdu. Yeməyimə toxunmadığımı anam mənə “niyə yemədin,