ə danışır bu qadın. Susdurun onu. Niyə dinmirsiniz.
Əzizə mənə tərəf baxmadan başını aşağı əymişdi. Udqunurudu. Ağbəniz olduğundan dərisi o dəqiqə qızarırdı. Bəlli idi ki, məni gördüyünü o da bilirdi. Məni ələ verməmək üçün baxışlarını hər kəsdən qaçırırdı. Boğazım qurumuşdu. Bilmirdim nəsə deməyim lazım idimi. Atamla başını bulayaraq önə çıxdı.
- Ayşə qadın, çıx get. Nə dediyini bilmirsən sən. Mənim qızlarımı burada hamı tanıyır. Kimin necə biri olduğu hamıya bəllidir. Sənin sözünə inanası deyilik hər halda. Özünə hörmət qoy.
- Əbdül bəy, Əbdül bəy... yatmısan fil qulağında.. Ayşə qadın dediyi bu sözdən sonra önə addımlamağa başladı. Gözlərini düz üzümə dikib mənə yaxınlaşdı. Qarşımda dayanıb, istehzalı gülüşlə məni süzdü. Bu baxışlar altında əzilmişdim bütün. Hə, bizi görmüşdü, amma pis iş tutmamışdım deyə özüm özümə təsəlli verirdim ki, - Şəms xanım, bəlkə bir dillənəsən. Yoxsa inkar edəcəksən bu oğlanla tövlədə qucaqlaşdığını.
Bir şoku üzərimdən atmamış ikinci şoku yaşadım. Bu qadın nə danışırdı. Artıq nəyi düz deyib nəyi səhv dediyini özüm belə bilmirdim. Ağzı açıq bir qadına bir Amala baxırdım. Amalıın əli8ndəki çantası yerə düşdü. Yumuruğunu sıxmış, qaşlarını çatmış vəziyyətdə yerə baxırdı. Onun üzümə baxmaması məni lap dəli edirdi. Niyə dillənmirdi.. Niyə demirdi ki, biz qucaqlaşmamışıq. Biz orada gizli görüşməmişik.
- Aaa sən lap ağ elədin qadın. Keç belə! Utanmaz! Oğluna qızımı verməmişəm deyə bilmirsən nə uydurub heyfini çıxasan.
Anam o qədər əminliklə danışırdı ki, bu məni rahatlatmışdı bir az. Bilmirəm niyə, amma mənə inanmaları həm utandırırdı o an, həm sevindirirdi.
- Mən ağ eləmişə. Qızının özündən soruş. Dillən də! Niyə inkar eləmirsən! – qadın qolumdan tutub elə silkələdi ki, müvazinətimi itirib diz üstə yıxıldım. Artıq ağlamamaq üçün özümü tuta bilmirdim. Əzizə yaxınlaşıb məni qaldırdı. Anam qadının qolunu tutub geri itələdi. Əslində o an olanları xatırlamıram. Sadəcə o səs küy içində bir səssizlik məni daha qorxudurdu. Bu da atamın