mənə baxışları. O baxışlar sadəcə bir şey deyirdi. “İnkar et. ” ona baxdıqca gözlərim daha da dolurdu. Başımı yox mənasında yelləyib yavaşca “mən səhv heç nə eləmimşəm” deyə pıçıldaya bildim. Bilmirəm geri qalanını xatırlamıram. Həyəcan və stressdən huşumu itirmişdim. Ayıldığımda anam və xədicə otağın küncündə daynmışdılar. Əzizə həyəcanla nəyisə izah edir, anam isə əlləri ilə azğını tutub, gözlərini yummuşdu. Yatmaq istəyirdim. Sadəcə yuxulamaq və ayılanda hər şeyin qaydasında olduğunu bütün bunların yuxu lduğunu bilmək istəyirdim. Mən günah iş görməmişdim. Sadəcə atam və anamın yanında başı aşağı olma səbəbim olanları onlardan gizlətməyim, ürəyimdə olanları onlarla bölüşməməyim idi. “Zahar, haradasan, gəl qurtar məni. Gəl denən ki, biz evlənəcəyik, mən şəmsi sevirəm. De və məni bu utanc hissindən azad et. ” Gözlərimi yumub bunları düşünərkən saçımda əl gəzdiyini hiss etdim. Gözlərimi açıb ən çox yara vurduğum insanı, güvəncini sarsıtdığım atamıə görmək istəmirdim. Onların gözlərinə baxa bilməyəcəkdim. Axı o qadın kim idi ki, ona bu utancı yaşatmışdı. Ən çox sevdiyi qızı Şəms başını aşağı etmişdi.
- Yatmadığını bilirəm. Dur otur danışaq. Atamın səsinə yavaşca gözlərimi açdım. Üzünə baxmadan yerimdə durub çöməldim.
- Üzümə bax.
- Ata
- Üzümə bax dedim.
Başımı qaldırdığımda o baxışlar məni deşib keçdi. Qarşımda elə bil atamı yox, yad bir insanı görürdüm.
- Danış görək nə məsələdir.
- Ata, Amal bəylə.
- Onu bura qatma. Üzümü onun üzünə dikib baxdım. Atam ya hər şeyi bilirdi, ya da Amala məndən daha çox güvənirdi.
- O gənc Ayşə qadın sussun deyə yalan danışdı orada. Sənin özünü tövlədə də pis hiss etdiyini, yıxıldığını və səni tumaq istəyəndə Ayşənin gördüyünü dedi.
Qulaqlarıma inana bilmirdim. Niyə? Niyə bu oğlan hər dəfə qarşıma çıxmalı idi.
- Mən bilirəm ki, heç də elə olmayıb. O da yalan danışa bilmir Şəms. Elə sən də. De görüm..
Bilmədim nədən başlayım, nə deyim, bir xeyli susdum.
- Şəms, danış artıq.
- Ata.. o mən..hər şey o qadının