Amma bizi sevməyənlər onlardan daha çoxdur. Sən bu gün heç nə eləməmişəm deyə bilərsən, amma o tövlədə olmadığını , səni qucaqlayan birinin orada olmadığını deyə bilmirsən. Çünki həqiqət var. Amal deyir yıxılıb tutmuşam. Səncə Ayşə qadın buna inandı. Gedib indi hər yerdə belə danışacaq? Yox əlbəttəki.. Ürəyi necə istəyir qoşacaq. Artıq heç kim ona əhəmiyyət vermir. Fakt sən orada olmusan. Artıq başqa heç nə düşünməyəcəklər.
- Neynim mən? Gedim özümü öldürüm ki, insanların dilinə düşməyim? Mənim nə günahım ki, buranın adətlərində olmayan dediqodunun qurbanı oluram.
- Şəms, ağlamaqdansa düşün. Və ağıllı rəfdar elə.
- Başa düşmədim.
- Sabaha bütün Maskat, bütün Oman bu xəbərdən agah olacaq. Ailəni düşün, bacın Əzizəni düşün.
- Ana, nə demək istəyirsən anlamadım.
- Sən Zaharla artıq evlənə bilmərsən.
Anamın Zaharın adını çəkdiyindən bildim ki, Əzizə olanları ona danışıb. Mənim çoxdan eləməli olduğumu.
- Niyə?
- Çünki Ayşə qadın səni amalla gördüyü xəbərini yayıb.
- Hə, nə olsun. Desin də. Amal dedi axı mən yıxılanda tutub məni.
- Yaxşı Şəms. Madəm ki. Heç nə anlamırsan, o zaman özün şahidi ol hər şeyə. Amma dediyimi düşün.
- Nəyi düşünüm ana.
- Yat indi, rəngin ağappaqdır. Sabah danışarıq.
Anamın dediklərindən zərrə qədər də heç nə anlamamışdım. Gecə elə bərk yatmışdım ki, heç yuxudan ayılmadan. Amma ayılanda isə elə bil heç yatmamış kimi idim. Beynim yatmamışdı. Olanları analiz edəcək gücdə deyildim. Otağımdan çıxmaq istəmirdim. Heç kimki görmək və danışmaq istəmirdim. Bir tək Zaharla görüşməliydim. Həm də təcili. Əminəm ki, olanları eşitsə əlindən gələni edəcək ki, hər şey yerində otursun. P)əncərəyə tərəf yaxınlşaıb bir az hava almaq istəyirdimm ki, həyətdə gördüyüm adam məni təəcübləndirdi. Bu Amal idi. Həyətdə ağacın dibində dayanıb siqaret çəkirdi. Arada bir öskürür siqareti yenidən ciyərlərinə çəkirdi. Bəlli idi ki, çəkən deyil. Niyə getməmişdi bilmirəm. Anlayırdım ki, onun günahı yox idi. O da sadəcə qurban olmuşdu. Ayşə amalın