qurudu. Nə danışır bunlar, nə evlənmək.
- Babam sən dünən huşunu itirəndən sonra ürəyi narahat oldu. İndi xəstəxanadadır.
- Nə?
- Şayələr şəhəri bütün baş alıb gedir az qala. Əhmədin ailsəi artıq nişan gününü təxirə salıb, vaxtı uzatmaq istəyiblər.
- Əzizə mən.. məni... bağışla..
- Qulaq as. Səni ittiham etmirəm. Dünənki oğlana görə ailəmi , səni qarşıma alacaq deyiləm. Əhməd gedər başqası gələr. Amma sən mənə əzizssən. Babam atam Amal nə danışıblar bilmirəm. Bircə onu bilirəm ki, Amal adı təmizləmək üçün səninlə evlənməyə razıdır.
- Nə ixtiyarla. Kimdir axı o.
- O artıq ikinci dəfədir ki, ailəmizi qurtarır.
- Axı tövlədə olan Zahar idi.
- Bunu kimə sübut edəcəksən? Bu bir kənara nə deyəcəksən. Yox Amal getdikdən sonra Zahar gəldi deyəcəksən. Sənin ağlın işləyir?
- Əzizə Zaharla mən bir birimizi sevirik.
- Şəms, başa düş. Zahar yoxdur.
- Var! VAR! Dedim. O olanlardan xəbər tutan kimi gələcək. Görərsən.
Gözümün yaşını silə silə otaqdan çıxıb bir başa dəhlizlə çölə çıxıdım. Qaçaraq tövlədən Berikanı çıxardıb Zaharın evinə getdim. Evin ətrafında atın səsini eşdən Zahar cəld çölə çıxaraq mə\niml gəldi. O anda ona o qədər ehtiyacım var idi ki. Berikadan düşməyimlə onu qucaqlamağım bir oldu.
- Zahar, olanları bir bilsən. Gözümün yaşını saxlaya bilməyib hönkürtü ilə ağladım. Amma Zahar don vurmuş şəkildə düz dayanmışdı.
- Zahar, mənəm Şəms
- .... görürəm.
- Demək olanları eşitdin.
- Eşitməyən var bəyəm Şəms?
- Sənə dünən dedim axı bizi gördülər.
- Bizi? Şəms bizi yox. Sənlə moskvadan gələn həkimi görüblər.
Zaharın sözləri isə yaşadıqlarımın üstünə daha da yük atmış. Məni qəlbimdən vurmuşdu. Yox, mən yuxu görürəm.. Hə, hə... bu kabusdur. Sadəcə kabus.. Ya da yox. Mən yıxılmışam. Berika məni atıb üzərindən. Bir dəfə də belə olmuşdu. Yıxılmışdım. Sonra hər gecə kabus görürdüm. Indi də elədir. Mən yıxılmışam, indi də yatmışam və qorxudan kabuslar görürəm. Ayılacağam , hər şey keçəcək. Gözlərimi bərk- bərk sıxdım. Ehtiyyatla açdığımda