az əvvəl məni yad insan kimi qınaması, danışması məni əsəbiləşdirmişdi. Əslində o qədər qarışıq duyğular içində idim ki.. Bir tək bildiyim, Amalla evlənə bilməzdim. Mən onu tanımırdım. Həm artıq bütün yaşadıqlarımda onu günhakar bilirdim. O əgər ora gəlməsəydi, orada olmasaydı yəqin ki, bütün bunlar yaşanmazdı.
Evə gəldiyimdə anamla Əzizə üstümə cumdular. İkisi eyni anda danışdığından və beynim dumanlı olduğundan nə dediklərini anlamırdım. Sadəcə yanlarından keçib otağıma qalxırdım. əhlizdə Amalla qarşılaşdım. Mənim düz gözlərimin içinə baxırdı. Gərgin idi. O anda sadəcə onu təhqir etmək, vurmaq, bütün bu yaşadıqlarımın hirsini ondan tökmək istəyirdim. Sakit tərzdə dayanması məni lap dəli edirdi.
- Mənim namusumu təmizləmək sənə qalmayıb. Mən pis bir əməl törətməmişəm ki, onu təmizləmək sənə qalsın. Çıx get. Səninlə heç vaxt evlənməyəcəyəm.
Amal susurdu. Gicgahında görünən damarlardan əsəbiləşdiyini görürdüm, amma susurdu. Susması ilə mən lap dəli olurdum.
- Səninləyəm. Deyirəm çıx get həyatımızdan. Lənət olsun. Sənin üzündən oldu hər şey. Niyə gəldin!? Niyə?! Artıq özümü saxlaya bilməyib onu sinəsinə yumuruqlarımı vururdum. Taqətdən düşüb ağlamağa başladım. Hönkürtümə anamla Əzizə gəldilər. Amal hələ də nə birn şey deyirdi nə də tərpənirdi. Elə bil buz kəsmiş heykəldir. Məni otağıma qaldıranda pillərərdən qalxdıqca ona baxırdım. Bütün nifrətimlə. Bilirdim ki, günahı yoxdur, amma bu yaşdıqlarım o qədər ağır gəlirdi ki, kimisə günahkar çıxarmalıydım. O isə donmuş vəziyyətdə baxışlarını qaldırmadan yerə baxırdı. Yenidən bərk yatmışdım. Ayılanda gecə yarı idi. Səssizlikdən başa düşdüm ki, hər kəs öz otağına çəkilib. Ayın işığı pəncərədən otağımı yüngün işıqlandırırdı. Qaranlıqda əşyalarımın yerini seçə bilirdim. Yerimdən qalxıb eyvana çıxdım. Havam çatmırdı. Elə bil Maskatda ən isti gecədir. Nəfəsim daralırdı. Uşaq vaxtı gizlənmək istəyəndə, kimdənsə küsəndə həmişə eyvanın küçncündə əyləşər oradan həyəti seyr edər yuxulayardım. İndi də küsmüşdüm. Hər kəsdən