n hamıdan ən çox da özümdən. Mən pis bir iş etməmişdim. Zahara əlimdən tutmağa icazə verməyən mən, indi adımın şəhərdə pis adla yayılmasını seyr edirdim. Necə olmuşdu, niyə olmuşdu deyə öz özümə müzakirə edəndə üzərimdə baxışlar hiss etdim. Qaranlıqda həyətdə kimsə var idi. Siqaret közündən görünürdü. Tərpənmədən mən də gözümü közün arada bir yanmasını seyr etdim. Bilmirəm niyə amma bunun amal olduğunu düşündüm. Çünki, bizim evdə çəkən bir babam idi o da sadəcə qəlyan çəkərdi. Niyə bunu edir? Yaxşı lap mənim günahım var, o niyə özünü qurban verir. Nə bilir. Bəlkə mən doğrudan ailəmə xəyanət etmişəm, bəlkə doğrudan adımı ləkələmişəm niyə tanımaığı birini özünə arvad seçirdi. Anlam verə bilmirdim. Amma incidirdi. Həm də çox incidirdi. Yad birinin mənə bu qədər inanmasına inciyirdim. Sevdiyim insan tərəddüd edərkən o mənə inanır, saflığıma inanır. Başımı dizlərimin arasında gizlətdim. Yerimdə yumurulanıb oturmuşdum. Eləcə də yuxuya getmişdim. Səhər ayılanda hyər yerim tutulmuşdu. Yenə də evdə heçş kim oyanmamışdı. Xadimələrin səsini eşidib başımı qaldırdığımjda Amalı elə dünən dayandığı yerdə gördüm. Ağacın dibində çökmüş göyə baxırdı. Nə düşünürdü bu adam. Neynəmək istəyirdi. Ayağa qalxıb həyətə düşdüm. Gəlib düz onun qarşısında dayandım. Məni görəndə ayağa qalxdı. Bilmirəm nə qədər susduq, amma baxışlarındakı soyuqluq qarışıq istilik var idi.
- Kimsən sən? Niyə gəlmisən? Niyə bunu edirsən?
- Mən Amal.
- Mənimlə oyun oynama.
- Nə istəyirsən?
- Şəms.
- Adımı çəkmə. Sənə qadağan edirəm.
- Şəms!
Amal mənim tonumdan özü də tonunu qaldırmadan səsini sərtləşdirdi. Bəlli idi ki, onunla sərt danışmağım xouşna gəlməmişdi.
- Dedim ki, adımı çəkmə.
- Mən də dedim ki, Şəms!
- Sən axmaqsan.
- Hə, burada düz dedin. Məncə də mən axmağam.
- Onda çıx get.
- Səndən soruşası deyiləm.
- Bu nə cürət!
- Şəms, keç evə!
- Sən kimsən ki, mənə əmr edirsən. Nə sayırsan özünü.
- Dedim ki, keç evə!
Aramla və sərtliklə deyilən sözlərdən əsəbiləşdiyini gördüm.