qarışmaz, elə o da şad idi ki, qızlarını yanından ayırmırdı. Amma Xədicə xanım hər ana kimi qızlarının ailə qurmaq yaşının artıq çatdığını və onların ər evinə xanım olmağa yollamağın vaxtının yetişdiyinə inanırdı. Abdulla bəyin adı sanı Maskatda yayılsa da Əbdül bəy də özünə görə hörmət qazanmış insan idi. Həyat yoldaşını qaynatası bir şərtlə ona vermişdi ki, o da köçüb məskətdə yaşayacaq. Əbdül bəyin heç kimi olmadığından və Xədicəsini xoşbəxt görmək istədiyindən razılaşmış, amma indi yaşadığı imarət kimi evini, varını dövlətini, hörmətini adını özü qazanmışdı. Övladlarına ərəb dili ilə yanaşı öz doğma dilini, Azərbaucan dilini də təmiz öyrətmişdi. Qızlar evin içində ataları ilə ancaq doğma dillərində azərbaycan dilində danışırmışlar. Elçilərin sayı artdıqca Xədicə Ədbül bəyin üstünə daha çox düşmüşdü.
- Bu qızları nə vaxta kimi yanında saxlayacaqsan? Ayıbdır. El aləm nə deyər.
- El aləmi neynirik. Qızlarımız nə vaxt sevgilərini tapsa bax onda.
- Hər kəsi bizim kimi şanslı bilmə. Indiki dövr çox dəyişib. Artıq sevgidən daha vacib şeylər var.
- Nə kimi
- Ada san və imkan kimi
- Sən mənə gələndə mənim bircə quru adım var idi.
- Yox. Sənin çox böyük zəngin ürəyin var idi. Amma indi sənin kimi insan yoxdur əzizim.
- Xədicəm, qızlardan soruş. Məndən soruşsan mən onları heç kimə yaraşdırmaram və qıymaram. Onlar ikisi də səndən parşadırlar günəşim mənim.
- Əbdül bəsdir.
- Az qala 30 ildir evliyik, hələ də mənim sözlərimə utanmağın məni o qədər sevindirirn ki.
- Niyə.
- Bilirəm ki, ilk günkü kimi həyəcanlanırsan.
- Əbdül bəsdir eşidən olar.
- Eşitsinlərdə. Bizim hekayəmizi eşitməyən var.
- Onu düz dedin. Doğulan uşaqlara bizim adımızı qoyurdulare. Azərbaycandan gəlib ərəb qızının sevgisini qazanan gənc oğlan
- Yox. Ərəbsitandan azərbaycana gəlib yetim bir gəncin var yox bir qəlbini oğurlayıb gedən ərəb qızı.
Ikisi də bu söz gülümsünüb bir birilərinə sarılırlar. Qapının döyülməsi ilə ayrılan cütlük evin köməkçisinin qonaq gəldi deməsi ilə