Mən Şəms dil altında qalaram heç.
- Keçmirəm. Ev mənimdir özüm bilərəm. Sən burada heç kimsən!
Amalın üz mimikasından qorxmadım desəm yalan olar. Yenə gicgahında görünən damarlar, yumuruq kimi sıxılmış əl və tərpənən çənəsi nə dərəsəcəd əsəbiləşdyini göstərirdi.
- Şəms, keç evə qızım.
Atamın belə deməsi ilə diksindim. Geri dönüb – Ata, mən....
- Dedim ki, keç evə. Amalla söhbət etməliyəm.
Amala baxmadan yerimdən elə götürüldüm ki, az qalsın qaçırdım. Geriyə dönüb – Mən onun arvadı olmayacağam. Mən günah iş görməmişəm ki, kimsə də mənim olmayan günahımı yusun.
- Şəms!
Atam ilk dəfə idi səsini mənə yüksəldirdi. Nə danışdılar bilmirəm. Atamın əlini onun çiyninə qoyub başı ilə nəyisə təsdiqləməsi məni qorxudurdu.
Neçə gündür atamdan qaçırdım, amma bu gün onunla danışmalı idim. Belə olmaz deyə düşünürdüm. Bu bir neçə gündə nə Zahardan səs ətər var idi nə evdəkilərdən. Otağımdan çıxmırdım. Yeməyi otağıma qaldırırdılar, gündə sadəcə bir dəfə yeyirdim, o da yıxılıb qalmamaq üçün. Bu saat ən az istədiyim şey xəstələnmək idi. Mən atamla danışmaq istəyərkən o özü otağıma gəldi.
- Şəms.
- Gəl, ata.
- Necəsən?
- .....
- Şəms bir az söhbət etməliyik, amma sakit qarşıla hər şeyi.
Budur, deyəsən qorxduğum başıma gəlirdi.
- Ata, and içirəm bütün əzizlərimizin canına, sənin başını aşağı edəcək heç bir əməl etməmişəm.
- Şşş.... sakit ol. Bilirəm.. And içmə.
- Onda yalvarıram, məni Amalla evləndirmə.
- Yaxşı.
- Nə?
- Sən deyən olsun.
- Ata, minnətdaram, çox sağol...
Atamı elə bərk qucaqladım ki, az qalsın onu boğacaqdım. Amma onun sakitliyi məni yenə də sevinməyə qoymadı.
- Yaxşısan?
- Bacının nişanının qaytarmaq istəyirlər. Babanın ortaqları isə geri çəkilir. Bunları da bil. Səni heç nəyə məcbur edə bilmərəm. Sadəcə hər şeydən agah ol istədim.
Əlini çənəmə qoyub gülümsəyərək hər zaman arxandayam, seçimin nə olur olsun. Amma fikrimi bilmək istəsən, söhbətə hazıram.
Atamın dedikləri məni məhv etdi. Elə bil məni ürəyimdən bıçaqladılar.