. Seçimi mənə buraxdı. Evlənməyə bilərəm, amma qarşılığında babam və bacım, ümumilikdə ailəm. Yatağımda donub qalmışdım. Zahardan səs çıxmamağı isə məni lap çökdürüdü. Yenə özüm evdən çıxıb onun evinə tərəf yönəldim. Yolda məni görənlərin baxışlarını vecimə almamağa çalışsam da əzizlirdim. Adətə ənənələr bu qədər ağır idi.. Yox.. ağır olan dedi qodunun qubanı olmaqdır. Zaharın evinə yaxınşlanda az qalıdım qapıya dayanıb bərk bərk döyəm. Evin qarşısnda dönüb dolaşa dolaşa qaldım. Bilmirəm nə qədər müddət orada gözlədim. Zaharı qarşımda görəndə diksindim.
- Sakit, mənəm, burada neynirsən, gəl gedək.
Evin arxasında bağda dayanıb əllərimi qoynumda saxlamışdım.
- Səndən xəbər gəmlədi.
- Mənə bir az vaxt lazımdır, düşünməyə.
- Anlamadım. Nəyi düşünüəcəksən?
- Şəms, sakit ol qulaq as.
Bu aralar ancaq eşitdiyim bu söz idi. Sakit ol və qulaq as. Artıq nifrət edirdim bu sözlərə
- Eşidirəm.
- Şəms, mən ata anamı qarşıma aldım danışdım.
- Və?
- Şəms sənin adın başqası ilə çıxıb, mənimlə olsaydı bəlkə də atam və anam.
- Nə?
- Sözümü kəsmədən qulaq as
- Bir dəqiqə dayan! Zahar, orada o lənətə gəlmiş yerdə sən idin Amal yox. Sən məni qucaqlayanda o qadın görmüşdü. Bunu bilə bilə adın başqası ilə çıxıb nə deməkdir.
- Şəms.
- Sus! Bir kəlmə belə demə. Lənət olsun sənə. Sənə olan sevgimə!
- Yox, Şəms, elə danışma. Yalvarıram. Sənsiz yaşaya bilmərəm. Səbr et, yalvarıram. Amalla evlənmə. Mən yaşaya bilmərəm. Sadəcə səbr et. Bir az döz. Söz verirəm
- Anlamırsan. Mənim zamanım yoxdur.
- Yox, Şəms. Getmə. Sadəcə bir az. Sonra əbədi birlikdə olacağıq.
Budur. Yenə seçim qarşısında qaldım. Həyatım boyunca bu qədər ağrını duymamışdım. Bu qədər çarəsiz olmamışdım. Hər kəs seçimi mənə qoyur. Bəs mən nəyi seçəcəkdim. Qurban olmalıydım? Məni məcbur etmirdilər. Ailəm nə olur olsun arxamdadır, bəs mən özüm.. Mən neynəyəcəyəm?
Nə qədər müddətdir burada oturmuşdum bilmirəm. Amma evdən, şəhərdən uzaq qalmağa ehtiyacım var idi. Heç bura necə gəlib çıxdığımı