bilmirəm. Amma bomboş ərazi, qumlar, və külək. Düşüncələrimi ayırd etməyə yardımcı olurdu. Səhralıq.. Elə burada tanış olmuşdum Zaharla. At çapan dəlisov gənc adam. Mənim kimi çılğın biri. Mən yaraşığaönəm verənbiri deyildim, amma Zahar olduqca yaraşıqlı idi. Ilkdəfə onun üzünü görməmişdim, sadəcə qarşımda atı çapmağı ilə məni heyran etmişdi. Berika məni üzərindən yıxanda yaxınlaşmış yardım etmişdi. Eləcə hərgün bu səhrada görüşürdük. Fikirlərimiz üst üstə düşməsə də dəlisovluğu ilə könlümü qazandırmışdı. Mən axırıncı kursu bitirmək üçün universitetə gedəndə 3 gün sonra gəlib univesitetin qarşısında dayanmışdı. O gün bu gün birlikdə bir ylu getməyə söz verdik bir birimizə. Onu sevirdim. Ona bağlanmışdım. Gələcəyimi sadəcə onunla təsəvvür edirdim. İndi isə bilmirəm ki, sabah necə olacaq. Mənə gözləməyimi deyir. Gözləsəm, ailəm kənarda qalacaq. Bacıma bunu necə edəcəyəm. Mənim üzümdən nişanı qaytaracaqlar. Sonra nə olacaq? Zaharla evlənsəm, Amal da getsə buralardan. Cammatın ağzı yumulacaqmı? Yox. Əksinə söz söhbət daha da baş alıb gedəcək. Zərrə qədər də vecimə deyil. Tək düşündüyüm atacağım addımın həm özü üçün həm ailəm üçün yaxşı bitməsi idi. Bu isə deyəsən çətindir. Qurban mütləq olmalı idi. Qərar verə bilmirdim. Gözləyim ya yox. Bəlkə sadəcə bualardan çıxıb gedim. Nə Zahar, nə ailəm, nə də o.. Ardıma baxmadan çıxıb gedim. Offf...
- Berika, neyniyəcəyəm mən? Dilin olsa da sən də mənə söz desən.....gəl gedək, evdəkilər narahatdır...
Evə gələndə anam qapıda məni gülümsəyərək qarşılasa da üzündəki məyusluğu sezməmək mümkün deyildi.
- Əhməd bizdədir. Əzizə ilə danışır.
Gözlərimi yumdum. Yəqin ki, üzüyü gətirib. Bacım mənə nə desə haqlıdır. Onu yaşadığı ilk həyəcanının məhv etmişdim.
- Qapıda dayanma keç.
Bilmirəm niyə, amma geri dönüb anamdan onu soruşdum.
- Bəs o haradadır?
- Sənin xəbərin yoxdur. Burada qalmır. Söz söhbət baş alıb getməsin deyə otelə köçüb.
- Lap yaxşı.
Əzizənin qapısının ağzında dayanıb içəri girib girməmək üçün tərəddüt