t etdim. Dəli şeytan deyir keç içəri, Əhmədi başa sal ki, Əzizənin günahı yoxdur. Mənim eləmədiyim səhvimin günahını ona ödətməyin. Amma edə bilmədim.....otağıma keçən kimi yenə də öz sevimli məkanım eyvanın kencünə keçdim. Orada yumulub oturdum. Bəlkə bir ümid........bəlkə mən dorğudan kabus görürəm. Yenə düşüncələr məni bu dünyadan ayırmışdı. Otağın qapısının açıldığını hss etmədim. Əzizə qarşımda oturub düz üzümə baxdı.
- Yenə küncdə gizlənmisən.
- .....
- Şəms.
- Bağışla...
Sakit və aramla dediyim sözdən sonra hönkürtümü saxlaya bilmədim. Elə bil illərdir ağlamırdım.
- Ey, sakit ol.. Ağlama, hər şey yaxşıdır. Əhməd üzüyü qaytarmadı...
- Üzümü ovcumdan çəki onun gözlərinə baxdım.
- Necə? Qaytarmayıb? Bəs atam axı dedi ki..
- Hə, ailəsi qaytarmaq istəyir, Əhməd isə gəlmişdi deyə ki, nə olur olsun mənimlə evlənəcək. Onu bu olan bitən maraqlandırmır. Şəms, mənə sevdiyini ddi. Təsəvvür edirsən, əlim ayağım boşaldı həmin an.
Sevincimi həddi hüdudu yox idi. Şükür ki, heç olmasa bu işdə hər şey qaydasında gedirdi. Əzizəni bərk bərk qucaqlayıb yenə də ağlayırdım.
- Necə oldu, ailəsi qəbul etmirsə..
- Dedi ki, ailəsinin qarşısına alıb. Onlara deyib ki, ya mənim qərarıma hörmətlə yanaşın ya da yox bilin. Təsəvvür elə.. Mən bunu gözləmirdim.
Əzizənin adına çox sevinmişdim. Həddindən çox, amma indi daha çox üzüldüm, çünki, Əhməd sadəcə vur tut 1 həftə olar Əzizəni tanıyır və ona aşiq olmuşdu. Əzizənin sevgisi üçün ailəsini qarşısına almışdı. Bəs Zahar? Illərdir bir birimizisevə sevə bu cəsarətsizlik deyildimi...Yenə qaranlıq dünyama qərq oldum. Sevgidən kor olmaq buna deyirlər yəqin. Hər şey düzəlirdi bəlkə. Iki, üç gün də beləcə keçmişdi. Heç kim mənə dəyib toxunmurdu. Ümid edirdm bəlkə şəhərdə səs küy azala, amma yox əksinə omanda eşitməyən qalmamışdı. Zaharadan isə yenə səs soraq yox idi. Otağımda kitabımı oxuyurdum ki, aşağıdan səslər gəldi. Qonaqlarımızın kimliyi mənə maraqlı gəldiyindən pillələrin başında dayanıb aşağı boylandım. Bu Omanın ən