yükəsk vəzifəli insanları və şeyxləri idi. Onların bizə təşrif buyurması nadir hallarda olardı. Ya byaramlarda babanın təşkil etdiyi şənliklərdə ya da məcslislərdə. Bu adi gündə buraya təşrif buyurmaları hər kəsin təəcübünə səbəb olmuşdu. Evimizdə iki qonaq otağı var idi, biri babanın və atamın iş görüşmələrinin olduğu gizli yer. Onlar oraya girdisə heç kim daha narahat etməməlidir. Bu dəfə də elə oldu. O otağa girmələri ilə ürəyimdə narahatlıqlar daha da baş qaldırdı. Geriyə döndüyümdə anamla Əzizəni gördüm. Onlar da narahat idi. Bəlli idi ki, eyni şeyi düşünürdük. Bilmirəm niyə, amma hiss edirdim ki, bunun mənimlə əlaqəsi var. Otağıma keçmədən pillələrdə oturdum. Əzizə də yanıma gəlib əyləşdi və məni qucaqladı. Otaqdan səs gəlməməsi adamı lap dəli edərdi. Anam dəhlizdə o başa bu başa gdərkən, Əzizə narahatlığımı sezib məni daha da özünə tərəf sıxdı. Onun qollarında rahat olurdum. Əzizə məndən cüssəli idi. Bədən quruluşundan atama bənzəyirdi. Nə vaxt ki, Əzizə məni qucaqlayar elə bil atamın qollarında idim. Başımı onun dizlərinin üstünə qoyub heç nə düşünmədən dayanmışdım. Və birdən qapı anidən açıldı.
- Əbdül kişi. Buraların adəti var, ənənəsi var. Biz dedik.
- Mən də sizə dedim. O istəməsə heç kim zorla heç nəyi elətdirə bilməz.
- Abdulla kişi, o buralara sonradan gəlmədir. Amma sən bilirsən ki, adətlər.. Hələ sənin kimi birinə heç yaraşmaz.
- Bəylər, qərarımızı sizə bildirərik.
- Məncə düşünməli bir şey yoxdur.
- Dedim ki, qızım istəməsə heç bir yerə getməyəcək.
Atamı belə hirsli heç vaxt görməmişdim. Əsəbdən titrəyirdi. əlini sol qoluna aparıb ovxalaya ovxalaya danışması isə Əzizə ilə diqqətimizi çəkdi. Qorxduğumuz başımıza gəldi.
- Əbdül kişi!
- Əbdül!
- Ata....
***

Xəstəxana dəhlizində gedib gələn həkimlər, tibb bacıları. Nə çarə.. ayılmırdı.. Əgər ona bir şey olsaydı, mən həmin anda sadəcə ölümü düşünürdüm. Sadəcə ölümü. Dəhlizin başında yerə çökən anam, ürəyini sıxan babam, ağlamaqdan içini çəkən Əzizə..bütün bunların səbəbkarı