ı mən. Anamın yerdən dik qalxıb o biri başa qaçmasına ayağa qalxdıq hamı. Kiməsə yalvarırdı sınıq salxaq ingilis dili ilə.
- Oğlum, yalvarıram, kömək elə. Sən ürək həkimisən. Yalvarıram. Bir şey elə, xilas elə onu.
Amal gəlmişdi. Yenə Amal.... Özünü həkimlərə təqdim edib içəri keçdi. Əməliyyat neçə saat davam etdi bilmirəm. Amma səhərə az qalırdı. Qapı açlanda isə üzündəki yorğunluğu görməmək mükün deyildi. Yorğun olsa da divara söykənib anama baxıb gülümsədi. Həmin o təbəssüm bizə həyat bəxş etdi. Anam Amalı necə qucaqlayıb ağladısa mən də Əzizə ilə özümüzü saxlaya bilmədik. Amala yaxınlaşıb təşəkkür etmək istədim. sakitcə başımı yellədim. O da əvəzində eyni hərəkəti edib babamın yanına getdi. Atam artıq yaxşı idi. Amma pəhrizlər, soyuqdan istidən qorumalar əsəbiləşdirəcək söz söhbətdən kənarda saxlamaq. O qədər diqqət etmək üçün xırdalıqlar da var idi ki, qorxurduq. Atacağımız addımlardan qorxurduq. Ən çox da mən. Atamın əməliyyatı da sakitliklə qarşılanmamışdı. Dedi qodular sadəcə yönünü dəyişmiş bu dəfə “kürəkəni qaynatasının həyatını xias etdi” “qızının adaxlısı olmasaydı kişi çoxdan getmişdi” “yəqin ki, tezliklə toydur” kimi sözlər yayılırdı. Artıq yolun sonundakı divara dirənmişdim. Buradan o tərəfi yox idi.

- Şəms... Şəms..pst... Şəms
- Zahar, gözlə gəlirəm.
Pillələri enəndə içimdə bir ümidə düşdüm. İnşAllah Zahar bu işi çözmüşdür və inşAllah rahat nəfəs alacağam. Berikanın yanında görüşdük yenə də. Hər zaman olduğu kimi Berika yenə narahat halda kükrəməyə başladı. Onu sakitləşdirməyə səbrim çatmadı.
- Neynədin? Nə vaxt gəlirlər sizinkilər?
- Şəms.. elə darıxmışdım ki..
Məni qucaqlamaq istəyəndə geri çəkildim.
- Deyəsən başıma gələnlərdən dərs almamısan. Bəs deyil yaşadıqlarım.
- Bağışla, sadəcə darıxmşdım.
- Neynədin onu denən. Artıq mənim üçün vaxt daralır.
- Yox, dedim axı, gözlə.
- .....
- Şəms, yaxşısan? Eşidirsən məni? Şəms elə donmuş halda dayanm, qorxudursan
Zaharın artı bir kəlməsini belə eşitmək istəmirdim. Artıq