qərarımı vermək vaxtım çatmışdı. Gözləmək...Gözləsəydim nə dəyişəcəkdi?
- Şəms, inana mənə...
- Zahar, kifayətdir. Həyatını yaşa. Daha mən yoxam.
Oradan uzaqlaşanda Zaharın ardımca gələcəyini düşündüm. Nə bilim bir ümid. Bəlkə gələr, tuar qolumdan deyər “Yox, getmə, elə bu gün bizimkilər sizə gələcək.” Amma yox. Olmadı. Artıq qərarımı vermişdim buralardan gedəcəkdim. Atamla danışıb bir müddətlik buralardan uzaqlaşacaqdım. Amma necə deyəcəyimi bilmirdim. Evə gəldiyimdə sakitlik var idi. Bizim səs küylü, gülüşlərlə dolu evimiz artıq solmuşdu. Ancaq kədər, bədbinlik, xəstəlik, fikirlər və düşünəcələrlə dolu idi. Qapının ağzında əyləşib evə baxırdım ki, yenə ağacın dibində evə baxan Amalı gördüm. Mənim eyvanıma baxırdı. Yenə də çəkə bilmədiyi siqaretini ciyərlərinə çəkir və öskürürdü. Bu adamın gizəmliyi nə idi bilmirəm. Haradan almışdı bu cəsarəti. Sadəcə bir həftədən çoxdur gələn adam necənci dəfə idi ki, bizi xilas edirdi. Ilk əvvəl babamı sonra atamı. Ona mən də borclu idim artıq. Bilmirəm nə cəsarətlə, hansı istəksizliklə ya istəklə. Hansı qarışıq duyğularla ona yaxınlaşmaq istədim. Əlini cibinə atıb sarı yaylığı çıxardanda dayandım. Bu mənim baş örtüm id. Onda nə gəzirdi bilmirəm. Amma yaylığıma baxıb əlində sıxıb yenidən cibində gizlətməsi məni lap çaşdırmışdı. Bu adam neynəmək istəyir? Geri döndüyündə məni gördü. Eləcə dayanıb bir birimizə baxdıq. Uzun uzun....səssiz...səmirsiz.. Düşüncələrimizlə danışırdıq sanki. Niyə deyə verdiyim sualı, baxışındakı istiliklə cavab verirdi. Necə oldu bilmirəm, amma həyətdəki oturacaqda yanbayan əyləşib eyni nöqtəyə zillənmişdik. Huzur var idi bu insanda. Qəribə narahatlıqla yanaşı dəhşətli dərəcədə huzur.
- Yalvarıram, get buralardan. Qayıt Bakıya.
- Sən neynəyəcəksən?
- Mən dəgedəcəyəm. Uzaqlara.. bir müddətlik, ya da həmişəlik.
- Bəs o?
- O istəsə gələr. Əgər həqiqətən sevirsə gələr.
- Səncə sevirsə getməyinə izn verməlidir.
- Yox. Əgər sevirsə, nə olur olsun mübarizə aparmalıdır.
Daha heç nə