ə soruşmadı. Axşama qədər sakitcə əyləşdik. O gündən sonra gedəcəyini düşündüm. Amma getməmişdi. Əksinə. Səhəri əlində bir dəstə gül qapının ağzında dayandı.
- Bu nədir?
- Dedin ki, əgər sevirsə nə olur olsun mübarizə aparmalıdır. Mən də səni atandan istəməyə gəlmişəm. Qapının yanında donub qalmışdım. Ağzım açıq olanları seyr edirdim. Anam elə gülərüzlə qarşıladı ki, Amalı elə bil illərdir görmədiyi doğmasıdır. Əzizə mənə göz vuraraq içəri keçdi. Ya hamı dəli olmuşdu, ya mən.. Amal atamla danışanda dözməyib içəri keçdim. Etriazımı bildirəcəkdim. Atam Amalın əlini sıxıb gülərüzlə mənə tərəf dönəndə dünya başıma yıxıldı. İndi mən neyniyəcəkdim. Atamın bu vəziyyətində ona istəmədiyimi necə deyəcəkdim.
- Gəl qızım..
Razılıq verilə bilməzdi, axı atam sırf mənim istəyim olmadan kiminləsə evləndirmək istmədiyi üçün infarkt olmuşdu. İndi heç nə olmamış kimi məni ona verə bilməzdi.
- Şəms, niyə orada donmusan, gəl bura.
- Mən sizi tək buraxım.
Amalın bu alicənablığı məni dəli edirdi. Adam bu qədər mədəni, düzgün olmaz. Mümkün deyil. O otaqdan çıxan kimi atam məni yanına çaərdə yenə.
- Yaxın gəl qızım, gəl, otur. Söhbət edək ata bala.
Səssizcə gəlib yanına oturdum. Balaca uşaqlar kimi başımı onun dizinin üstünə qoyub uzandım. O da saçlarımı sığal çəkərək danışmağa başladı. Bu artıq iki tərəfli söhbət deyildi. Bu sadəcə atamın arzularının danışdığı bir söhbət idi
Sən balaca olanda sənə Şəmsparə deyirdim. Yadında?
- Hə.
- Bilirsən niyə elə deyirdim?
- Niyə?
- Şəms günəşdir, parlaq, isti. İşıq mənbəyidir. Sənsə o qədər dəcəl idin ki, ananla məni üzürdün. O zaman o işıq, o parıltı görünmürdü gözümüzə. Elə ki, yuxuya gedirdin dizlərimdə eynən günəş kimi par par yanırdın.
- Hə, qarabuğdayı günəş.
Bu sözə ikimizdə gülmüşdük. Atamın səsində gülüşü eşitməkdən ötəri o qədər darıxmışdım ki. İstəyirdim daima mənə görə gülsün. Heç vaxt üzülməsin.
- Nə vaxt dəcəllik edib bizi incidirdin, onda olurdum şəmsparə. Yəni günəşdən bir parça. Amma başımı uca