elədikcə parladın gözümdə, hər gün bir az daha.
- Bəs indi? İndi Şəmsəm ya Şəmsparə.
- Sən hər zaman mənim Şəmsimsən. Nə olur olsun. Bilirəm ki, günəş kimi parlaqlığına heç kim ləkə ata bilməz. Sən xoşbəxt edənin ayaqlarının altına başımı qoyaram
- Ata!
- Bunu valideyn olanda anlayacaqsan. İnsan övladının dırnağına zərər gəlməsin deyə canını uf demədən verər. Hələ sənin kimi övlada.
Başımı qaldırmırdım, amma çiyinlərimin əsməsindən başa dülürdü ki, ağlayıram. Necə ağlamayım. Bu qədər olanlardan sonra belə, atam mənimlə fəxr edir, məni hər şeydən qoruyurdu. İndi də uzun zamandır solan çöhrəsində Amal təbəssüm yaratmışdı.
- Amalın gəliş ziyarətini yəqin bilirsən?
- ....
- Demişəm və deyirəm də. Sənə nəyisə zorla elətdirən deyiləm. Amma məncə düşün.
Dişlərimi sıxıb nəfəsimi tutmuşdum. İçim qan ağlayırdı. Axı mən onu sevmirdim. Könlüm başqasında idi. Və o da mənə sadəcə gözləməyimi deyirdi. Hə, məni məcbur etmirdi heç kim. Amma atam axı xoşbəxt idi, Amalın bu hərəkətindən. Gözümün yaşının axsa da səsimi çıxarmırdım, dözə bilməyib içimi necə çəkdimsə atam məni lap bərk qucaqladı.
- Yaxşı, Şəms. Başa düşdüm. Get dincəl.
Üzümə baxmadan, məyus halda deyilən bu sözlər deşdi ürəyimi. Yenə gülümürdü. Yenə itdi təbəssümü. Ayağa qalxıb ağır addımlarla qapıya yaxınlaşdım. Getmirdi ayaqlarım. Elə bil üzərimdə ağır yük var idi. Geriyə dönüb sadəcə atama baxıb, qapının dəstəyini sıxdım.
- Sən istəyisən bu izdivacı?
Sualım ani olmuşdu deyəsən. Atam başını aşağı salıb, içini çəkdi. Yavaşca başını təsdiq mənasında yellədi. Budur. Mənim üçün həyatım bitdi. Artıq mən deyə bir şey yox idi. Artıq Şəms yox idi Qara buludlar aldı günəşin qarşısını, qərq oldum qaranlığa.
- Yaxşı, sən necə istəyirsənsə elə də olacaq.
Atam yerindən qalxıb, axsayaraq yanıma gəldi. Alnımı öpüb, gülümsədi.
- Mənə söz verdi. Səni xoşbəxt edəcəyinə canı bahasına and içdi.
Hə.. biri gəlir, uzaqlardan..Səni xoşbəxt edəcəyinə dair canına and içir. Amma canını tapşırmaq istədiyi insanın