n ürəyi kimdədir onu maraqlandırmır. Nağıllarda olur belə insanlar. Axı o nağıldakı qəhrəmanım deyildi. O insan idi, kişi idi nəticədə. Bu insan necə güvənir. Bəlkə doğrudan mən Zaharla birlikdə olmuşam. Necə inanır təmiz olduğuma. Heçmi qüruru yox idi. Ya....ya doğrudan da canı qədər....yox.. Mən sevmirdim. Və sevməyəcəkdim də. Əsla.. Əsla...

* * *
Maskatda yeni xəbərlər də işıq sürəti ilə yayıldı. Abdulla bəyin nəvəsi Azərbaycanlı gənc həkimlə evlənir. Inana bilmirdim. Elə bil ailəmin üzərinə örtən qaranlıq buludlar artıq çəkilirdi. Hə.. çəkilmişdi. Hamısı bir tək mənim üzərimə yığılmışdı. Yağış ancaq dayanmadan mənim üzərimə yağırdı. Anlamırdı heç kim. Mənim qəlbim boş olsaydı bəlkə də haradasa ona öyrəşə bilərdim. Amma mənim ürəyim Zaharla döyünürdü. Hər nə idisə də sevdiyim idi. Ilk həyəcanım, ilk sevgim. Hamı cəsarət mücəssəməsi olacaq deyə bir şey yoxdur. Zahar, kor da ola bilərdi, əlil də ola bilərdi, lal da ola bilərdi. Amma mən onu sevirdim. Bütün müsbət və mənfi xüsusiyyətləri ilə. Bacım, anam keçəcək deyirdilər. Hə, acı keçəcək, amma o axı orada məskən salmışdı. Zahar artıq qəlbimdə yaşayırdı. Yəqin ki, toy xəbərləri artıq ona da çatıb. Bəlkə də hələ də inanmır, şayə olduğunu düşünür. Hərçənd nə fayda..Bundan sonra gəlsə belə nə fayda? Mən sözümü vermişdim. Mən atama vəd vermişdim. 1 həftə içində Əzizəyə toy eləyəcəkdilər. Sonra da mənə. Əzizənin toy gününə qədər evdən çıxmadım. Bacımın ən əziz günündə heç bir işinə əl atmadım. Heç özüm üçün də heç nə eləmirdim. Anam üstümə çox getmədi. Nə də olsa bu işə atama görə hə dediyimi bilirdilər. Toy axşamı Əzizənin otağında otumruşduq. Xınası bitmişdi. Yatağında uzanıb son dəfə gəlinliyini geyinməyinə baxırdım. Səhərə heç bir əksiklik olmamalı idi. Çox gözəl idi. Amma geyimdən deyildi gözəlliyi. Əzizə xoşbəxt idi. Üzündəki təbəssüm qəlbinin, ruhunun huzurunun göstəricisi idi. Toy paltarı olaraq nə geyinir geyinsin Əzizə gözəl idi. Əzizəyə baxıb dizlərimi yataqda qucaqlamışdım. Bu bir həftəni heç kimlə