ə söhbət kəsilmiş olur. Gələn isə qonşuluqda yaşayan Ayşə xanım idi. Demək olar ki, hər gün gəlirdi. Gəliş səbəbi isə Əzizə idi. Ümumiyyətlə gələn elşilərin əksəriyyəti Əzizəə görə gəlirdilər. Çox gözəl qamətli, sakit dlsiz ağızssı biri idi. Gözəlliyi ilə Maskatda səs salmışdı. Gün ərizndə nə qədər elçi gəlsə də Abdulla bəy heç birinə təsdiq cavab vermirdi. Əbdül kişi isə Abdulla bəyin işinə qarışmırdı. Çünki onun qızları üçün ən doğrusunu bildiyindən əmin idi. Atası kimi sevmiş elə qəbul etmişdi. Onun bir sözünü iki eləmirdi. Ayşə xanım gəliş səbəbini bir daha bəlli etsə də Xədicə onu xoş abu hava ilə qarşılayıb yenə də heç nə demədən yola salmışdı. Ayşə xanım getdikdən sonra həyat yoldaşının yanın qalxıb yanında əyləşdi.
- Nəsə oldu?
- Yox.
- Sözlü adama oxşayırsan.
- Əzizə üçün gəlmişdilər.
- Yenə? O qadın bezmədi?
- Niyə elə deyirsən? Yaxşı ailədirlər. Oğlanları çox ağıllı tərbiyəli, oxumuş. Özü də yaxınlıqda yaşayırlar.
- Hə, deyəsən sən razısan
- Atam nə fikirləşir. Qızların yaşı keçir artıq.
- Atan hər şeyin ən yaxşısını istəyir.
- Offf Əbdül, sənin bu rahatlığın məni öldürəcək. Axı niyə qarışmırsan. Onlar sənin qızlarındır.
- Atana söz demək mümkündür ki? Həm kim deyir mən qarışmıram. Atan razılaşsa məndən soruşur mən istəməsəm o da vaz keçir.
- Hə??? Demək belə. Əlbir olub qızlarımı evdə qoymaq fkriniz var?
- Xədicə bu işlər qismətdir. Sən bunları məndən yaxşı bilirsən.
- Hə, düzdür. Elə ikimizi götürə. Sən hara mən hara. Aradakı məsafələrə bax.
- Ay sağol.
- Əbdül
- Ay can.
- ....
- Hə? Eşidirəm.
- Şey...
- Denən.
- Şəms...
- Nə olub Şəmsə?
- Onunla danışasan bəlkə.
- Nə barədə?
- Özünü bir az xanım kimi aparın. Qız elə bil oğlandır. At çapır, dağa dırmaşır. Gələn elçilər Əzizəyə gəlir ancaq.
Əbdül Xədicənin bu sözünə ürəkdən güldü – Səni narahat edən budur?
- Niyə də yox? Şəms gözəldir, amma ərəblərə heç oxşamır. Sənə bənzəyib. Buradakı insanlara yad gözəllikdir.
- Hə, Şəmsim rəhmətlik anama bənzəyir.