danışmırdım. Bir tək atam üzülməsin deyə onu görəndə gülümsəyir, heç nə olmamış kimi davranmğa başlayırdım. Amma o atadır. Hiss edirdi. Bilirdi ki, mən özümü məcbur edirəm. Fikrilərimdən məni anamın əli ayırdı. Açıq qoyduğum saçlarıma sığal çəkərək.”Mənim gözəl Şəmsim” deyə pıçıldadı.
- Sən də yoxla gəlinliyini. Nəyisə bəyənməsən dəyişək.
- Yaxşıdır qalsın.
- Axı heç görməmisən.
- Narahat olma ana, zövqünə şübhəm yoxdur.
Gülümsəməmə anamın gözündən axan yaş mane olmadı. Heç kimə acıqlı deyildim. Bir tək özümə və Zahara.
- Şəmsim, quzum.. sən belə elədikcə içim parçalanır. Nə dinirsən, nə danışırsan. O deyib gülən şəmsin yerinə gələn adamı tanımıram.
- Narahat olma ana, yaxşıyam.
Süni gülüşümə davam edərək deyirdim. Yorğun idim. Göz qapaqlarım qeyri ixtiyari ağır ağır qalxıb enirdi. Artıq hər şeyi dumanlı görürdüm. Əzizənin yatağında yuxulamışdım. Gecə yarı ayıldığımda bir tərəfimdə Əzizəni digər tərəfimdə anamı gördüm. Balaca vaxtım yadıma düşdü. Gecə göy gurultusundan qorxanda Əzizənin yanına qaçırdım. Anam isə bizim yanımıza gəlib yatırdı. əzizə qorxmurdu deyə onların aralarında yatırdım. Və bir xasiyyətim var idi. Hər ikisinin paltarından yapışırdım, varlıqlarını hiss etmək üçün. Onların xəbəri olmadan yavaşca paltarlarından yapışardım. Sanki gedəcəklər mən qoymuram kimi. Bu gün də onu elədim. Bir tərəfdən anamın digər tərəfdən Əzizənin paltarını yavaşca ovcuma aldım. Qəribə bir huzurla doldum. Anamım “heç böyüməmisən” deməsinə ikimiz də gülümsündük. Başımı onun sinəsinə sıxıb daha da nazlandım. Indi uşaq olmaq vardı. Nə istəyirdim eləyirdim. Ağlağan uşaq deyildim. Amma elə ki, susdum, böyüklər başımda pərvanə olurdulat. Küsdüyümü bilirdilər. Mən danışıb gülüm deyə nə istəyirdim eləyirdilər. “kaş ki, böyüməzdik” dediyimdə anam da mənə qısıldı. Əzizəni oyatmaamaq üçün yavaşca pıçıltı ilə “Bu sözümü unutma, heç vaxt. Bir gün gerçək sevginin nə olduğunu anlayacaqsan. Amma bu yad biri yox, elə yanındakı insan olacaq. ” Anamın nə dediklərini artıq