deyəsən olanlardan xəbəri yox idi.
- Amalı indiyə qədər nə qədər evləndirmək istəsəm də heç kimi ona bəyəndirə bilmirdim. Qapanıq biridir. Yəqin ki, arada xətrinə də dəyib. Yəqin ki, yox mütləq dəyib. Amma onun elə kobudluğuna baxma. O qədər qəlbi yumuşaqdır ki.
Qadının danışdıqlarını heyrətlənirdim. Kobudluq? Yəni amal kobud ola bilrdi. O sadəcə bir dəfə üstümə qışqırıb vəssalam. Əsl mən ona qarşı kobudluq edirdim
- Çox mərhəmətlidir. Anasını atasını itirəndə çox balacaydı. Hələ indiyəqədər mənim bir sözümü iki eləməyib. Düzü narahat olmuşdum buralardan qız tapdığına, kimdir kimlərdəndir, bilərsən. Qadınıq biz. Öz oğlum olmasa da illərdir ana oğul kimi olmuşuq. Səndən tək bir ricam var. Olar?
- Buyurun. O nə sözdür.
- Onu həmişə belə xoşbəxt elə.
“Həmişə belə xoşbəxt elə?” Mən məgər onu xoşbəxt edirdim ki? Qadına nə cavab verəcəyimi bilmirdim. Başımı aşağı saldım. Utanırdım. Amma bu utanc hiss sadəcə qadının qarşısında yalançı olmağımdan irəli gəlirdi. Mən onu sevmirdim, sevməyəcəkdim də. Mən onu xoşbəxt etmirdim. Əksinə o məni bədbəxt edirdi öz....
- Niyə belə fikrə getdin?
- Heç..
- Sizi buralarda belə gördüm, bir daha anladım ki, Amal nə edirsə hər zamanki kimi doğru edir.
Artıq qadının sözləri mənə iynə kimi batırdı. Bir az daha qalsam üzümdən hər şeyi anlayacaq deyə qorxurdum.
- Anama kömək etməliyəm. Olar aşağı düşək.
Əslində nəzakətsizlik etmişdim, amma qadın anlayışla qarşıladı. Toy məclisində kimi desən görmək olardı. Hamı deyib gülür, rəqs edir, babaya, atama təbriklərini çatdırır, hədiyyələrini verirdilər. Kənardan baxanda əslində indi dünyanın ən xoşbəxti olmalıydım, amma içimdəki qəhər izn vermirdi. Sıxılırdım. Bu geniş salon mənə dar gəlirdi. Elə bil hər şey üzərimə üzərimə gəlir. Bir həftə sonra mənim də toyum olacaq deyə düşündükcə bədənim ürpərirdi. Bu müddət ərzində nə amaldan xəbərim var idi nə Zahardan. Amal gəlməsə də hər gün bizimlilərlə görüşüb danışırdı. Ailədə hər kəs onu sevmişdi bir məndən, gələcək həyat