halından bəlli idi. Görmək istəmədiyi insanı görmək qorxusu....Heç kimi görmədiyindən yenidən mənə zillənmişdi. Dözə bilməyib çıxdım oradan, bacım sağollaşana qədər toya girmədim bir daha. Ağlamırdım artıq, çox üzülmürdüm. Öyrəşmişdim hər şeyə. Amma bu evlilik gerçək olmayacaqdı. Heç vaxt ola bilməzdi. Başqasının sevə- sevə özgəsinə təslim ola bilməzdim. Bunu nə Zahara nə özümə nə də ona edə bilməzdim. Otağımın qapısını açıldığını eşitdim, amma gələnin anam olduğunu düşünüb boylanmadım. Səslərdən anamın tək olmadığını bildim, amma yenə də maraqlanmırdım. Dizlərimi büküb üzümü gizlətmişdim. Çiynimə qoyulan əldən başımı qaldırdım. Bu Gülsüm xala idi. Ayağa qalxıb yanında dikəldim. Çaşqınlıqla ona baxdım.
- Anan dedi ki, burada olacaqsan. Deyəsən Əzizənin gedişi sənə çox pis təsir edib.
Qadın neynəməyə çalışırdı. Əzizənin gedişi haqqında danışmaq sadəcə bəhanə idi. Uşaq deyildi qarşımdakı. Nəyinsə düz getmədiyini sezmişdi.
- Əyləş, elə bura yaxşıdır- deyib yerdə oturdu. Yanında əyləşdim. Heç nə danışmadan həyətə zillənmişdik.
- Amalı mənim yanıma gətirəndə balaca idi. Ata anasının ölümündən xəbər tutmuşdu, amma o balaca boyu ilə, yumuruq boyda ürəyi ilə elə dik dayanmışdı ki, məni utandırırdı. Amalın balaca bacısı da var idi. Mənim isə....mənim isə bir qızım... Sənin yaşlarında olardı...əgər yaşasaydı... – Qadın danışdıqca boğulurdu. Gülən gözlər yaşla dolurdu. Boğazında yekə bir şey qalmışmış kimi udqunub sözünə davam etdi.
- O gecə mən həm qızımı həm yoldaşımı itirdim. Amal isə bacısını anasını atasını. Çətin idi...inanılmaz dərəcədə çətin. Amma o dözdü. Xatırlamıram deyir, amma hər il həmin qəzanın baş verdiyi gecə yatmır. Kabuslar görür dayanmadan. Uşaqlıqdan gördüyü kabuslar indi onu məhz həmin gecələr yatmağa qoymur. O hər şeyi xatırlayır, amma məni incitməmək, özünü sındırmamaq, ağlayıb sızlamamaq üçün deyir ki, heç nə yadımda deyil. Halbuki.....- qadın artıq özünü saxlaya bilməyib ağlaya ağlaya danışdı. Biganə qala bilmədim.. Mən də ona