yatmamışdım. Tavana zillənib baxırdım. Sübh çağı evdə xadimələrin ayaq səslərini eşitdim. Artıq yata bilməyəcəyimi anlayıb Berikanın yanına getdim. Ondan da ayrılacaqdım. Toydan sonra Amal məni Bakıya aparacaqdı. Berikanın yanına gedəndə Amalı gördüm. Sübh çağında onun burada nə işi vardı. Gün hələ doğmamış Berikanın yanına gəlib. Hələ üstəlik Berikanı sığallayır, o isə səssizcə dayanmışdı. Şokdaydım. Ayağımın altında xışıldayan samanın səsinə Amal dönüb mənə baxdı.
- Demişdin ki, qalıcı deyilsən. Yadında? Amma gprdüyün kimi mənimlə dostlaşdı.
- ....
- Nə vaxta qədər danışdırmayacaqsan?
- .....
- Şəms.
- .....
- Başa düşürəm çətindir sənə, amma belə davam edə bilməz. Bu gün toyumuzudur və biz
- Biz deyə bir şey yoxdur, olmayıb, olmayacaqda..
Oradan necə sürətlə uzaqlaşmışdımsa ayağımın altında qalan daşı görmədim və yıxılmışdım. Sürətim çox olduğundan yerə də bərk dəydim. Bir anlıq ayağa qalxa bilmədim. Ayağımın ağırdığın hiss etdim. Güclə yerdən qalxanda kiminsə çiynimdən tutub qaldırdığını hiss etdim. Bu yekə əlləri ilə az qala qolumu qopardacaq Amal idi.
- Haran dəydi?
- Yaxşıyam burax qolumu
Uzaqlaşmaq istəyəndə ayağımı yerə basa bilmədim. Acıdan ağızmdan çıxan səsə ala qaranlıqda üzümün aldığı mimika görünməzdi.
- Nə inadsan sən...dayan baxım ayağına.
- Uzaq dayan...yaxınlaşma.
Yenə ayağımı yerə basacaqdım ki, dayana bilməyib yıxılacaqdım. Amal isə cəld tərpənərək məni tutmuşdu. Belimdən elə yapışmışdı ki, elə bil yenə qaçacaqdım. Üz üzə dayanıb mənə baxırdı. Ona bu anda yaxşıca bir sillə vurmaq istədim. O isə məni qucağına aldı.
- Ey, burax neynirsən? Burax dedim sənə
- Çırpınma ayağına baxacam eləcə.
- Burax səninləyəm! Qoy yerə məni!
- Mənimlə əmr formasında danışma.
- Sən kimsən axı mənimlə bu....
- Bu gündən həyat yoldaşın...
- .....
- Hə, Şəms xanım indi sakit otur və tərpənmə.
Sözlər mənə təsir etməmişdi, deşib keçmişdi ürəyimi. Həyətdəki oturacağa oturdanda isə gözlərim doldu və özümü saxlaya bilməyib ağladım.