. Amalın başı aşağı olduğundan görmədi əvvəlcə. Paltarımın ətəyini qaldırıb qanayan ayağımı görəndə təlaşlanmışdı.
- Bir də deyir ağrımır. Qan xmadan gedəcəksən az qala.
Dizim qanamışdı deyə qan ayağıma qədər axmışdı. Əl dəsmalını çıxarıb paltarımı bir az da qaldırıb dizimi təmizləməyə başladı. Əlimlə paltarımı tutub imkan vermirdim qaldırmağına. Üzünü qaldırıb mənə baxdı.
- Çox ağırdır? Ağlama? Icazə ver yaranı təmizləyim.
- Gərək yoxdur, keçəcək.
- Mən bu gün yanımda axsayan gəlin olsun istəmirəm.
Artıq dözə bilməyib ayağa qalxdım. Amal elə bil qəsdimə dayanmışdı. Durmadan toydan danışır sinirlərimi gərirdi. Oradan uzaqlaşmaq istəyirdim ki, yenə ayağım ağrıdır.
- Lənətə gələsən.
- Qoy kömək edim.
- Istəmirəm!
- Şəms, özünü uşaq kimi aparırsan. Xatırladım ki bu gün\
- Bəsdir!! Mən huşsuz deyiləm. Çox gözəl bilirəm ki, bu gün hansı gündür. Amma bu evlilik sadəcə ailəmin xatirinədir. Bunu bilirsən.
Yenə gicgahda görünən damarlar, sıxılan əl. Hə, Amal əsbiləşmişdi. Bu adama baxanda heç də demək olmazdı ki, mərhəmət və sevgi dolu ürəyə sahibdir. Gülsüm xalanın dedikləri beynimdən keçdi bir anlıq. Bu adam mərhəmət nədir bilsəydi mənə bu əzabı verməzdi.
- Get evə, bu vaxtı ayaq üstə qalma. Ayağını spirtlə təmizlə və sarı. Yoxsa qan hələ də axır. – ayağıma baxanda geyindiyim açıq ayaqqabıdan qanın axdığını gördüm. Başımı qaldırıb “Sənə nə var ” demək istəyirdim ki, Amal artıq arxası mən tərəfə dönmüş oradan uzaqlaşırdı. Bu adama sinir olurdum. Yox.. yox.. bifrət edirdim.. Hə, nifrət.
Toya necə hazırlaşdım bilmirəm. Üzümü örtəndə isə saxladığım göz yaşlarım axdı üzümdən. Səsimi çıxarda bilmirdim. Içim yanırdı. Parçalanırdım tikə tikə. Elə bil ətimdən ət qopardırdılar. Mən bu günü belə xəyal etməmişdim. Bu mənim toyum yox, yasım idi....
Hər kəs qarşımda şən əhvla ruhiyyə ilə oynaıyır, gülür mən isə başım aşğı elə hey ağlayırdım. Amalın baxışlarını ara bir hiss etsəm də əhəmiyyət vermirdim. Üzünə bir dəfə belə olsun baxmamışdım. Bizim adət