Əzizə isə elə bil sənsən.
- Off bu qızlar elə bil iki yad insandırlar.
- İşin olmasın qızlarmla. Doğrudan haradadırlar?
- Əzizə otağındadır. Şəms də Allah bilir hansı ağacda. Təpəsi üstə yıxılacaq bir gün, onda heç kim onu mənim əlimdən ala bilməz. Saçlarını bir bir yolacağam. Dizini qırsın otursun evdə.
Əbdül qəh qəhə çəkdi. – Can, Şəmsim görəcəyin günlər var..
- Gülmə, ona bu qədər üz verən sənlə atamdır. Qızın bir dediyini iki etmədiniz. Burada qızlar təhsil lmaz çoxları. Siz təhsil alması bir kənara xaricə oxumağa göndərdiniz.
- Pis iş gördük. Qızlar sənətə yiyələndilər.
- Nə olsun. Əzizədən narahatlığım yoxdur. Həyat yoldaşına yaxşı baxacaq. Amma bax, Şəms haqqında bunu deyə bilmərəm. O qızın uşaqları olsa acından ölər, yadına düşməz ki, uşağı yedizdirmək lazımdır.
Əbdül özünü saxlaya bilməyib Xədicənin bu sözlərinə lap güldü.
- Sənə elə gəlir. Bax görərsən. Şəms bir xanım olacaq ki.... Nə sən, nə rəhmətlik anan onun kimi ola bilmərsiniz.
- Demək belə, Əbdül bəy. Mənim xanımlığım bəyəm xoşunuza gəlmir.
- Mən elə bir şey dedim. Mən səni evdarlığı bacardığına görə sevməmişdim ki. Əbdül Xədicənin boynuna kiçik bir öpeş qondurur. Xədicə cavan qızlar kimi utanaraq geri çəkilir.
- Ədəbsiz. Neçə yaşın var hələ də özünü gənc oğlan uşaqları kimi aparırsan.
- Mən halımdan məmnunam deyib yenidən Xədicənin belini qucaqlayır.
- Əbdül.
- Ay can.
- Nə olar Şəmslə danışda. Sabah yığıncaq var. Gəlsin bizimlə.
- Getmək istəmir ki?
- Yox. Inadçıdır.
- Allah Allah görəsən kimə bənzəyib.
- Kimə olacaq sənlə atama.
- Yaxşı yaxşı, narahat olma. Onsuzda sabah biz də orada olacağıq.
- Doğrudan? Nə yaxşı?
- Hə səfirlik çağırıb. Qonaqlar var xaricdən.
- Hə yaxşı onda gedim Şəmsi tapım. O sənin və atamın sözündən çıxmır.
Şəms isə həmişə kimi evdən çıxmışdır, heç kimə xəbər vermədən. Əbdülün bəhs etdiyi qonaqlar da artıq Maskatda idilər. Seminarda iştirak etmək, təcrübələrini bölüşmək üçün gələn həkimlər idi. Gəldikləri ilk gündən