ənənəyə uyğun geyinməmişdi bircə onu bilirdim. Üzümdəki örpəyi qaldıranda ağladığımı görüb başını aşağı saldı. Heç nə danışmadı. O da artıq gülmürdü. Bunu görürdüm. Üzümü döndərib ona baxdım. Olduqca yaraşıqlı idi.. Hə, bunu etraf etməliyəm. Hündür boy, zil qara saçları azca uzun olduğundan arxaya daramışdı hamısını. Qara ksotyumu onu daha da yaraşıqlı etmişdi. Yandan gördüyümdən gicagahında çıxan damarlaı aydın sezə bilirdim. Ara bir çənəsini sıxırdı. əsəbi idi yenə.
- Çox süzəcəksən məni?
Bu sözünə özümü itirib utandım. Başımı cəld aşağı saldım. Əlimlə çənəmdə toplanan göz yaşlarımı silirdim.
Başımı yenə qaldırıb Əzizəni gördüyümdə isə özümü saxlayabilməyib yenə ağladım. Xoşbəxt idi. Hər halından bəlliydi. Əzizənin arxasında Əhmədin çiynindən gördüyüm insan isə məni lap məhv etdi. Zahar.... Mən necə halda idimsə Zahar da eləydi. Göz yaşları yanağından süzülür mənə baxırdı. Ayağa qalxıb hər şeyi atıb yanına qaçmamaq üçün özümü zorla tutdum. Amalın mənə tərəf əyilib söz deməsiylə diksindim.
- Ayağa qalxaq, bizi çağırırlar.
Onunla birgə qalxıb meydanın mərkəzinə gəlsəm də gözümü Amaldan çəkə bilmirdim. Gəlsin qolumdan tutub qaçırtsın, mənimsən desin. İzin verməsin heç kimə məni aparmağa. Amma olmadı..
Toy bitmişdi, amma evdə qonaqlar səhər günəş doğana qədər şadlıq etmişdilər. Otağımda səhərə qədər yatmadım. Artıq səhər günəşi ilə burlardan gedəcəkdim. Doğulduğum yurd yuvamdan uzaqlaşacaqdım. Yavaşca otağımdan çıxıb Berikanın yanına getmək onunla vidalaşmaq istədim. Amma qonaqların çox olduğu bir yerdə bu mümkün deyildi. Pəncərəmə yaxınlaşıb eyvandan aşağı düşmək üçün hərəkətə keçdim. Bu mənim üçün su içmək kimi bir şey idi. Otağım arxa bağa baxdığından burada çox az hallarda kimsə olardı. 2 ci mərtəbədən aşağı düşüb getmək istəyirdim ki, səsə diksindim.
- Təzə gəlin toydan qaçır?
Bu Amal idi. Sən demə eyvanın aşağısında dayanıbmış.
- Berikanın yanına gedirəm.
Soyuq və sərt səsimdən Amal əhəməyyət verməyərək davam elədi.
- Qapı yoxdur,